Via Stijn Vogels en Wilfred Rubens kwam ik op TED2010 en bij Adora Svitak, een meisje van 12, dat op die technologieconferentie als invited speaker het woord voerde. Mashable interviewde haar.
Het tweede deel van mijn posttitel ontleende ik aan Wilfred Rubens die met Koester de dromen van kinderen naar de nieuwste TED-lezing van de wereldberoemde ’creativiteitsexpert’ Sir Ken Robinson verwijst. Voor nrc.next vatte Jim Stolze die lezing samen. Bij wijze van intro voor het tubeje van Mashable met Adora Svitak citeer ik uit Stolzes samenvatting:
Robinson noemde het belachelijk dat kinderen nu moeten “solliciteren” om naar een bepaalde school te mogen. Alsof ze hun curriculum vitae moeten verdedigen. “O, het lijkt het erop dat je in die 36 maanden nog niet veel hebt bereikt. Zeker te veel met borstvoeding bezig geweest.” Kinderen zijn kinderen, en een 3-jarige moet je niet als een halve 6-jarige behandelen.(Jim Stolze, nrc.next, 15-02-2010.)
Adora’s moeder, Joyce Svitak, op 6 februari: My older daughter 14 is competing at Chopin competition, my younger daughter 12 is writing her TED speech, what a life!
What a life! Wonderkind? Genie? Hoogbegaafd? Vroegrijp? Sensatie? … Natuurlijk is Adora Svitak een fenomeen: welke 12-jarige schuimt conferenties en talkshows af, ontmoet ‘groten der aarde’ ?! Je moet een 3-jarige niet als 6-jarige behandelen, lees ik in Jim Stolzes verslag. En de 12-jarige Adora Svitak dan? Haar niet als een 22-jarige …?
Mashable plaatst Adora’s optreden in het kader van kinderrechten. Ja. In se komt het allemaal weer neer op een zeer respectvol samenleven van oud en jong. Op verantwoordelijkheid. Op een grote luisterbereidheid en openheid voor elkaars ideeën, wijsheden en dromen. Zeker ook op het vlak van onderwijzen en leren. Waarom zou een kind geen leermeester kunnen zijn?
Ga ik hiermee helemaal een veralgemenende, sentimenteel getinte toer op? Maak ik het me al te gemakkelijk met wat ‘dure woorden’? Nee, toch niet. Mijn gedachten vandaag hebben alles te maken met een ‘levensles’ die ik ooit leerde in een workshop Duits van het Goethe-Institut Brussel: een training in respect opbrengen voor iedere lerende, in luisterbereidheid en -vaardigheid, in gesprekvoering en vragen stellen, in ‘evalueren’: onbevooroordeeld, in alle openheid van mens tot mens, uiterst geduldig, vertrouwend, waarderend. Een zeer moeilijk en zwaar proces. Dat heb ik in die training aan den lijve ondervonden. De kleppen vielen van mijn ogen en oren. Het heeft me wel ‘getekend’, in goede zin vind ik, voor de rest van mijn onderwijsjaren. Daarom teken ik voor “Koester de dromen van kinderen”, waarin ik ‘dromen’ zeer ruim wil interpreteren.
… Adora Svitak kun je ook hier volgen. Haar lessen in o.a. lezen en schrijven, poëzie enz. op YouTube. Er is ook de site van haar en haar moeder.
Crossposted: The Sausage Machine.
[...] op Edublogs.be. Geef een [...]
Ik vond dit een zeer interessante post Janien en ben direct naar de filmpjes van het wonderkind gaan kijken. Maar bij haar Twitteraccount vroeg ik mij wel af: “waar zit het kind in dat meisje” of mag dat deel niet getoond worden?
Bedankt voor je appreciatie, Cindy. Idd, bij mijn eerste bezoek aan adorasv op Twitter heb ik me eenzelfde bedenking gemaakt: was (is) zij het wel die hier aan het woord was (is)? Of haar conversatiemanager, haar mama? Maar zij is het wel … , niet? Ja, wanneer krijgen we ook dat meisje van 12 te zien? Dat hoop je toch (ook). Of is dat nu eenmaal de ‘psychologie’ van wonderkids, dat ze het kind in zich ‘verborgen’ houden?