“Het Onderwijs Moet Veranderen!”

http://www.flickr.com/photos/modashell/3237513590/

Boeiend – boeiend – boeiend! Onvoorstelbaar boeiend, van onderwijs en overheid naar een privéwerkgever stappen. De wereld eens van andere kanten bekijken. Je meningen eens durven/kunnen/mogen herzien. Ik heb veel meningen herzien het laatste jaar. De meest fundamentele les is wellicht om het leven minder fundamenteel te bekijken. Nuanceren.  Grijs en niet wit of zwart.

Vandaag werd ik geconfronteerd met een collega die me en plein publique na een lezing vroeg waarom wij in ’s hemelsnaam geen wikis of blogs hadden op KBC. Of standaard geen internet voor de IT’ers… Ik kon zowaar een genuanceerd antwoord geven. Niet zwart wit, maar wel grijs. Ja, internet is leuk, neen, misschien is het een bankbedrijf van 60000 werknemers beter om je COBOL vragen binnen en niet buiten de muren te stellen. Ja, wikis zijn uitermate boeiend in veel contexten. Neen,  in ons afgeschermd bedrijf weet ik liever dat een geautoriseerde expert een wijziging uitvoert aan een stuk code en niet een beginnende IT’er. En trouwens – “wiki’s” hebben wij al lang. In de zin van gedeelde databanken waar experten collaboratief kunnen in schrijven – mits de juiste regels gevolgd worden en met goeie afspraken, opleiding, en change management.

Leestip van de dag: “The Cult of the Amateur“. Voor wie eens een andere kijk wil. Subtitel: How Blogs, Myspace, Youtube, and the Rest of Today’s User-Generated Media Are Destroying Our Economy, Our Culture, and Our Values. En ik? Ik ben genuanceerd. De auteur heeft vaak gelijk…

Lezingen waar ik vroeger op kickte, lijken nu flauw. Afgevlakt. Been there, done that, bought the t-shirt. Ken je die van “shift happens“? Mooi gemaakt, maar o zo vol platitudes of radicale opvattingen. De wereld verandert zo snel. De jeugd is helemaal anders. Het onderwijs moet radicaal veranderen. In de toekomst zal je nieuwe jobs moeten doen. Je zal niet weten wat je overkomt. En je zal niet voorbereid zijn. Alle winkels zullen sluiten en alles zal online gebeuren. Mensen zonder PC hebben geen schijn van kans en zullen zelfs medische zorgen mankeren.  

Vriend Joris wordt erg zenuwachtig van al dit soort beweringen. Joris heeft geen blog dus ik kan er zelfs niet naar linken. Ook Pietel – de man die mij geinteresseerd kreeg in digitale identiteit – lijkt tinternet wel wat beu. Het moet echt niet altijd interactief, actief, online, turbo, innovatief, creatief zijn. Soms is gewoon ook wel goed genoeg. Iemand die gewoon vriendelijk brood verkoopt in een echte winkel. En de tafels van vermenigvuldiging kent om onze drie broden goed af te rekenen.

Gisteren op het schitterende (genuanceerde!) blog “is het nu generatie X, Y of Einstein” een mooie verwijzing naar de film An inconvenient truth voor onderwijs! (We are the people we’ve been waiting for). Met uiteraard het verhaal van Ken Robinson over (het gebrek aan) creativiteit in scholen. Hoe slecht ons onderwijs is. Ik zou durven zeggen – laten we niet teveel te extreem of te grote sprongen maken. Zo slecht boeren we nu ook weer niet. Onze kennis van wiskunde, wetenschap en taal is niet slecht – zelfs op wereldniveau. Onze jongeren scheppen wel weinig plezier in naar school gaan, zo stellen we vast. Wat vriend Gorik doet opmerken dat dat misschien omgekeerd evenredig is – plezier hebben in iets en het goed (moeten) leren/kennen/kunnen. Ik weet het niet zo – vroeger zou ik dat godslastering gevonden hebben. Passie! Plezier! Fun! Enthousiasme!  Educators that rock!  Dat waren mijn slagzinnen.

Nu ben ik genuanceerder. De beste uitspraak over onderwijs die ik het laatste jaar terugvond, is dan ook bijna 100 jaar oud. Maar ik wil ze jullie niet onthouden. Omdat ze zo mooi is. En omdat dat wel iets is waar ik nog steeds heilig in geloof. Waarden zoals integriteit, eerlijkheid, openheid. Be the change that you want to see in the world, zo zei ook een totaal offline individu. Ik laat het over aan jullie google vaardigheden over de correcte bronnen te vinden. Want googlen zullen we blijven doen. Gelukkig – of helaas.

No written word, no spoken plea, can teach our youth what they should be.
Nor all the books on all the shelves. It’s what the teachers are themselves.

Auteur: Maarten Cannaerts

Doctor in de wetenschappen - natuurkunde, maar sinds 2001 vooral geïnteresseerd in nieuwe technologieën, onderwijsvernieuwing en (liever nog) de combinatie van beiden. Sinds november 2008 kennismanager bij kBC in Leuven. Bezig met allerlei vormen van informeel en nonformeel leren, beheer en validering van kennis... Tot november 2008 ICT coördinator op het De Nayer instituut en adjunct van de directeur bij het project Strategisch Onderwijs- en Vormingsbeleid (Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap). Tot 2007 Projectcoördinator voor "CVO Online" , waar de Centra voor Volwassenenonderwijs in Vlaanderen toegang kunnen krijgen tot de digitale leeromgeving van BIS Online. Tot 2007 E-coach bij de online navormingscursus rond e-leren ('Elise' - E-learning for in-service teacher training). Elise is een online navormingsinitiatief voor docenten hoger onderwijs, en loopt (momenteel) binnen het Vliebergh-Senciecentrum van de K.U.Leuven, de Associatie Universiteit Brussel, en de Karel de Grote hogeschool. Tot december 2008 Associate Lecturer bij The Open University (voor het vak "H804 - implementing online, open and distance learning"). Geïnteresseerd in digitale fotografie, (online) sociale netwerken, kennisbeheer, levenslang leren en alles wat met "internet" te maken heeft. Zijn internetarchief is op FURL terug te vinden, zijn gepubliceerde lezingen op slideshare, en zijn professionele pagina op linkedin.

8 gedachten over ““Het Onderwijs Moet Veranderen!””

  1. Boeiend, boeiend, Maarten!
    Het relativeren geeft pas maar toch zou ik daar een critische noot bij durven plaatsen : voor mij moet het onderwijs echt wel veranderen, maar niet noodzakelijk naar meer turbo “internet”.
    Wel in de zin dat lesgevers moeten weten hoe jongeren hun informatie opdoen en moeten leren gelijke tred met hen te houden. en – want dat is hun taak : ook daarin vormen!.
    Nu gaan ze ongelooflijk af in de les : ze proberen ICT te integreren maar weten er de ballen van. Dan blijven ze er liever vanaf.
    En of we het zo goed doen, weet ik ook niet : talen gaan zeer snel achteruit en de zelfmoordcijfers in België bij schoolgaande jeugd moeten alleen onder doen voor Finland.
    Dat lijkt mij niet zo goed …

    En het hele ICT gebeuren in de scholen lijkt mij in de meeste gevallen een grote luchtballon die je zo doorprikt. Een paar documenten zetten op Blackboard of Smartschool, neem er ook maar Moodle en Dokeos bij en naar buiten uit is men met ICT bezig. Het enige wat studenten moeten doen is printen ipv naar de boekhandel te gaan.

    Dit gezegd zijnde : mooi stukje!
    Christine

  2. Leuke bijdrage, Maarten.
    Maar misschien toch een aantal nuanceringen?
    – Soms heb je radicale ideeën nodig om kleine veranderingen op te starten, om als een soort katalysator op te treden, de knuppel in het hoenderhok te gooien, “de boel aan het bewegen te krijgen”. Natuurlijk wordt de soep nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Er gebeuren maar zelden echt grote veranderingen in een sociaal systeem.
    – Maar zoals Christine al aangeeft, is er in het onderwijs wel behoefte aan verandering. Als de maatschappij waarin je onderwijs zich bevindt, drastisch verandert van een industriële in een kennis-maatschappij, dan moet je onderwijssysteem ook mee veranderen. Onderwijs is bij uitstek een speelveld waar traditie en innovatie telkens op elkaar botsen, en waardoor veranderingen traag plaatsvinden.
    – Tenslotte, misschien moet je eens het volgende overwegen binnen KBC: Als je nu eens alle IT’ers vrije toegang tot het Internet geeft, en ze laat samenwerken met COBOL-specialisten in de rest van de wereld op wiki’s en blogs? Wat is dan het effect? Gaan zij strategische informatie verkopen? Gaan ze aandelen verhandelen met voorkennis?
    – Aan de andere kant, wat gebeurt er als je de Internetverbinding wegneemt bij de traders en de finance bankers? Misschien gaan die dan verplicht zijn om hun ‘informatie’ 3 keer te checken voor ze handelen, en misschien hadden we dan wel een bankencrisis kunnen vermijden?

    Just food for thought,

    Steven

  3. Je nuances, Maarten, zouden een zinvol gebruik van digitale media in de klas ten goede kunnen komen, meen ik. Het gaat onder andere over verschillende manieren van zich uitdrukken, maar ook om: “As television brought the world into our living room, the Internet brought us into the world.” Ik sluit me aan bij zowat alles wat Christine schrijft. Stilstaan is achteruit gaan. Om die (ook economische) valkuil in ons onderwijs te vermijden, “Moet Het Onderwijs – toch echt wel een beetje 😉 – Veranderen”. Geen revolutie maar een evolutie, denkt Monard dan. Aansluitend bij de (digitale) realiteit – “to close the gap between schools and the world outside”, zoals ik eerder al heb gezegd en geschreven.

    De kloof tussen zij met en zij zonder digitale ‘mindset’ lijkt te vergroten. ‘Zij’ zijn in dit geval leerkrachten. Misschien vergroot die kloof net om wat je schrijft en om wat ik blijf scanderen: realiteit – verweven – deel van het geheel. En dat geheel kan precies zijn wat jij op het einde van je blogpost beschrijft en UNESCO d.m.v. haar vier pijlers van onderwijs verwoordt. Een niet te onderschatten mate van holistisch denken is aan de orde bij de integratie van digitale media in onderwijs. Ik weet dat je van uitspraken houdt en sluit daarom af met een Aziatisch gezegde: “Vision without action is a daydream. Action without vision is a nightmare.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *