Gents schepen van onderwijs, Rudy Coddens, pakt vandaag uit met een unieke samenwerking tussen onderwijsnetten in Gent. Concreet gaan het stedelijk onderwijs en het gemeenschapsonderwijs in Gent samenwerken op vlak van technisch, beroeps- en deeltijds onderwijs: het onderwijsaanbod wordt onder elkaar verdeeld en de beide onderwijsnetten zullen elkaars infrastructuur kunnen gebruiken. Een goede zaak, uiteraard.
Maar eigenlijk moeten we veel verder kijken. In Vlaanderen wordt onderwijs ingericht door de inrichtende machten van scholen en scholengroepen, die zelf dan weer aangesloten zijn bij een overkoepelend net. Zo is er het officiële net van de Vlaamse Gemeenschap (het Go! aka Gemeenschapsonderwijs), het net van de steden en gemeenten, het provinciale net, en daarnaast nog de vrije netten (officieel “vrij gesubsidieerd onderwijs”) zoals die van de geloofsgemeenschappen (katholieke net, joods, protestants,…) en de niet-confessionele netten die niet aan een godsdienst gebonden zijn maar eerder aan een specifieke leermethode zoals de Steinerscholen. Het staat elke privé-persoon of privé-organisatie immers vrij om onderwijs in te richten, voor zover voldaan is aan een aantal voorwaarden waaronder de eindtermen. Vrijheid van onderwijs staat immers in onze grondwet, artikel 24.
Het valt echter op dat er in bovenstaand lijstje drie netten te vinden zijn die rechtstreeks georganiseerd worden door “de overheid”, of beter “de overheden”. Zo bekom je situaties waarbij eenzelfde opleiding in een gemeente georganiseerd wordt door twee scholen van “de overheid” en beide scholen niet samenwerken, elkaar beconcurreren of de overheid dubbel betaalt voor de aanschaf van materiaal dat perfect door beiden gebruikt zou kunnen worden.
Het lijkt me dan ook een pak beter om op elk onderwijsniveau te komen tot slechts twee netten. In het basisonderwijs is dit het vrije gesubsidieerd onderwijs en het officieel gesubsidieerd onderwijs ingericht door de steden en gemeenten. Deze laatste in de eerste plaats omdat de inhoudelijke keuzemogelijkheden op dit niveau nogal beperkt zijn en we best kiezen voor het bestuursniveau dat het dichtst bij de burger staat: zijn/haar stad of gemeente. Vrijwel elke stad of gemeente beschikt nu reeds over een basisschool ingericht door “de overheid”, wat best zo blijft. In steden zoals Gent staat dit net zelfs bijzonder sterk met een heleboel keuzemogelijkheden en methodescholen. Bijna 23% van de Vlaamse kinderen loopt school in één van de 548 basisscholen van dit net.
In het secundair onderwijs opteren we dan weer best voor het vrije gesubsidieerd onderwijs en het gemeenschapsonderwijs: door de keuzemogelijkheden op dit niveau kunnen we niet meer spreken van elk dorp zijn/haar school, maar moet er verder gekeken worden op grotere schaal om versnippering te vermijden. Iets waarvoor het onderwijs op gemeenschapsniveau beter geschikt lijkt.
Tijd om deze historisch scheef gegroeide situatie aan te pakken en meer te investeren in onderwijs, en minder in structuren!
Disclosure: de auteur is kandidaat voor de komende Vlaamse verkiezingen en schreef dit ook op zijn eigen site.
Recent Comments