Wie is er bang van de boze wolf?

MC
Hehe… ik werk sinds november bij KBC ICT Services in Leuven als kennismanager (what’s in a name…). Na een loopbaan in onderwijs en overheid, op het Vlaamse departement onderwijs (als beleidsmedewerker e- en afstandsleren), op campus De Nayer (als ict coördinator voor onderwijsvernieuwing), bij de Open Universiteit (als docent open- en afstandsleren), wil ik jullie graag mijn ervaringen delen bij de overstap van onderwijs/overheid naar privé.

Eerst en vooral: KBC is geen gewone werkgever. Niet voor niets staat KBC in de lijst met beste werkgevers van Vlaanderen. Wat ik zeg geldt dus ongetwijfeld niet voor elke overstap van overheid/onderwijs naar de privé.

Dit gezegd zijnde… Dit was voor mij de beste loopbaanzet van mijn carriëre – niet alles is rozegeur en maneschijn, maar over het algemeen wegen de voordelen vele malen op tegen de nadelen.

Beginnen met de tricky parts. Uiteraard vraagt een werkgever in de privésector dat je ‘rendeert’. Minder ruimte voor langere termijn of vrijblijvende acties – elk gewerkte dag moet afgewogen worden tegen de bereikte resultaten. In het begin even wennen, maar om eerlijk te zijn niet meer dan terecht. Na twee weken werd mijn onderzoeksproject geschrapt – een langere termijn project rond wiki’s en blogs, dat uiteraard in crisistijd minder snel een return on investment geeft.
Maar aan de andere kant verhelderend: als het niet direct opbrengt voor de organisatie, hoor je dat ook en blijf je geen jaren werken op thema’s die weinig draagvlak blijken te hebben. En de werkgever gaat voorbeeldig om met de mensen achter het werk: op geen enkel moment heb ik schrik gehad voor mijn job, en dit in ’t midden van de ergste financiële crisis in 100 jaar. Ik kon direct kiezen (en zelf sturen) in welke richting ik dan wel wilde bewegen, in overleg met het management uiteraard.

Ik ondersteun momenteel teams en projecten rond kennisproblemen, communicatie, informatiebeheer… Boeiende uitdagingen, vooral in teams die ‘global’ werken, samen met collega’s in Tsjechië, Hongarije, Polen,… En uiteraard vond ik al medestrijders binnen KBC om aan de kar te trekken van ‘messaging en collaboration tools’. Wiki’s zullen er zeker aankomen (maar misschien nog niet in 2009).

Dan de verbluffende inzichten rond onderwijs/overheid versus privé. Iedereen die zegt dat onderwijs beter combineerbaar is met een gezin, moet zijn mening toch durven nuanceren. Bij sommige werkgevers zal dit zo zijn, maar persoonlijk ben ik bij KBC perfect terechtgekomen – elk overuur kan je recupereren, thuis werk je niet aan je KBC projecten (maar op KBC werk je niet aan persoonlijke prullen – youtube en facebook (zelfs gmail) zijn niet toegankelijk), mail van KBC controleer je alleen op je werk, privémail alleen thuis. Ik kan niet meegeven wat voor een goed gevoel dat geeft: tijdens je werkuren werk je voor het bedrijf dat je betaalt, en genereer je effectief meerwaarde, na je uren word je niet verwacht te werken/mailen…
Vakantie is vrij op te nemen, en moet niet veel onderdoen voor de 48 dagen die ik op De Nayer had. En het loon… dat hou ik voor mezelf – slecht betalen doet onderwijs sowieso niet, KBC doet in alle geval een stukje beter (zelfs zonder de werknemersbonus die nu geschrapt werd).

Uiteraard begin ik na de uren de vrijgekomen tijd al terug in te vullen… Ik geef al terug lezingen over informatievaardigheden, de millenniumgeneratieEen vos verliest zijn haren, maar niet zijn streken.
Ik hoop op die manier het contact met de goede vrienden en kennissen binnen onderwijs toch wat te kunnen onderhouden.
Ook binnen de uren begin ik mij goed te voelen als presentator-motivator-enthousiasmator. Er is zelfs (wat) ruimte om extern eens iets te gaan vertellen rond kennismanagement.

Als iemand ooit eens een verhaal nodig heeft over een overstap van de overheid naar de privésector – je weet me te vinden hé.
Voor de rest: wie weet – tot ergens op een studiedag of lezing?

Auteur: Maarten Cannaerts

Doctor in de wetenschappen - natuurkunde, maar sinds 2001 vooral geïnteresseerd in nieuwe technologieën, onderwijsvernieuwing en (liever nog) de combinatie van beiden. Sinds november 2008 kennismanager bij kBC in Leuven. Bezig met allerlei vormen van informeel en nonformeel leren, beheer en validering van kennis... Tot november 2008 ICT coördinator op het De Nayer instituut en adjunct van de directeur bij het project Strategisch Onderwijs- en Vormingsbeleid (Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap). Tot 2007 Projectcoördinator voor "CVO Online" , waar de Centra voor Volwassenenonderwijs in Vlaanderen toegang kunnen krijgen tot de digitale leeromgeving van BIS Online. Tot 2007 E-coach bij de online navormingscursus rond e-leren ('Elise' - E-learning for in-service teacher training). Elise is een online navormingsinitiatief voor docenten hoger onderwijs, en loopt (momenteel) binnen het Vliebergh-Senciecentrum van de K.U.Leuven, de Associatie Universiteit Brussel, en de Karel de Grote hogeschool. Tot december 2008 Associate Lecturer bij The Open University (voor het vak "H804 - implementing online, open and distance learning"). Geïnteresseerd in digitale fotografie, (online) sociale netwerken, kennisbeheer, levenslang leren en alles wat met "internet" te maken heeft. Zijn internetarchief is op FURL terug te vinden, zijn gepubliceerde lezingen op slideshare, en zijn professionele pagina op linkedin.

7 gedachten over “Wie is er bang van de boze wolf?”

  1. De slideshare moet nog komen, maar Microsofts Michael Kögeler schetste onlangs een m.i. realistischer beeld van de huidige/aanstormende generatie werknemer dan de visie die KBC er op na lijkt te houden. (Ook Ton Zijlstra had het eerder over de vaststelling dat werk- en priveleven net minder duidelijk afgebakend zijn en het feit dat die trend toeneemt.) De moderne werknemer wil flexibele werktijd en dus ook flexibele communicatiemogelijkheden. Hij of zij bindt zich niet langer als vanzelfsprekend aan een werkgever tegelijk. De tendens bij multinationale ‘goede werkgevers’ is dat zij hierop inspelen. Ik vermoed dat ons KBC na enige tijd zal volgen 😉

  2. Hallo Jeroen,
    net dat is een ware verademing: doordat privé en werk strikter gescheiden zijn, heb je precies de vrijheid om in je privéleven ‘andere’ dingen te doen (lezingen geven, artikels schrijven ;-)…, maar dus wel waar jij zelf de focus van bepaalt. Ik hoor net van een vriend uit de US dat men zo vaak verwacht “that you live your job”. Ik denk niet dat dat de bedoeling is.

    (en trouwens “flexibel” in onderwijs betekende vaak “dag en nacht” – nu betekent flexibel: starten tussen 0730 en 0930, stoppen tussen 1530 en 1730 – toch niet slecht op vlak van flexibiliteit)

  3. Dag Maarten

    We praten min of meer over hetzelfde, denk ik. Ik lees dat je lezingen geven e.d. tot je priveleven rekent. Dat zit bij mij dan weer onder een van de professionele activiteiten. Zo zie je maar dat die grens toch lijkt te vervagen 😉

    Net omwille van het combineren van tal van activiteiten, lijkt het in het kader van flexibiliteit wenselijk dat je op alles overal altijd kan inspelen – om het even zwart-wit te schetsen. Multinationals merken dit/ervaren dit.

    Tenslotte moet gezegd dat het strikt gescheiden houden en structureren – of daar zelf flexibel mee omspringen – erg afhankelijk is van de aard van de persoon. Maar dus ook daar lijkt de mogelijkheid voor een persoonlijke keuze zinvol voor welbevinden en betrokkenheid.

  4. Dag Maarten,

    Ik zoek een gelijkaardige overstap te maken en ben volop zoekende naar een nieuwe job, maar merk dat een sollicitatiebrief opstellen met “enkel” onderwijservaring niet zo evident is, wanneer deze brief werkgevers in de privé moet aanspreken. Als je de tijd hebt, zouden tips welkom zijn..

    Fijn te horen dat de overstap zo goed kan verlopen. Ik hoop iets van die aard te mogen vinden en meemaken!

    Alvast bedankt!
    Anna

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.