Reality Check voor Web2.0

Een snode collega heeft een eindrapport van een studie op mijn buro gelegd… met een post-itje “Reality Check ?”.

Met krimpende maag even grondig doorgelezen en tja… ik moet na lectuur toegeven dat Web 2.0 botst op natuurlijke grens van implementatie en operationalisering in het domein van onderwijs en vorming.

Het is een studie van Jeroen Onstenck van eind 2008 : Onderzoek ‘WEB 2 in de BVE’ Informele digitale leermiddelen en Web 2.0 in het beroepsonderwijs in Nederland.

Ok even ophelderen…

  • Web 2.0 : verzamelterm voor interactieve web-based toepassingen en vernieuwende websites, waarbij alles in het teken staat van communiceren over en delen van informatie: ook wel genoemd social software.
  • BVE : Middelbaar BeroepsOnderwijs – Officieel : “Beroeps- en VolwassenenOnderwijs”
  • Informeel leren : het zelfsturend, soms incidenteel en soms ongestructureerd kennis en kunde verwerven

De studie, hoe kan het ook anders, is sterk onderbouwd in zijn bronnen, methodologie, case-onderzoek en verhelderend voor wie meer definities zoekt over web 2.0, leertheorieën (zoals constructivisme, collaboratief leren, informeel leren…) Dus op dat vlak een aanrader.

Er werden 11 concrete cases in ROC’s (Regionale OpleidingsCentra) onderzocht die elke één of andere web2-toepassing gebruikten :

  • Webloggen
  • Wiki
  • Second Life
  • Podcast
  • Geomaps
  • Skype
  • Webquests
  • Games

Dit lijstje deed al even mijn wenkbrauwen fronsen. Dit zijn niet allemaal web2-toepassingen. En slechts 11 cases? Ook al geeft de auteur toe dat dit slechts een beperkte staalkaart is, toch heeft hij hard moeten zoeken om enkele concrete cases te vinden.

Maar bon… Hoe brachten de docenten en studenten het ervan af ?

Bekaaid. Sorry. ’t Moet gezegd. Slechts heel beperkte successen. Daarom dus dat mijn maag kromp bij iedere pagina.

In de samenvattende conclusie worden een aantal factoren aangehaald voor het beperkte (leer)resultaat van Web2-toepassingen in onderwijs en vorming :

  • docenten zien nog te weinig de opportuniteiten van informele leermiddelen zoals web2-toepassingen
  • niet alle jongeren behoren tot de “net-generatie”
  • dergelijke toepassingen staan los van het gestructureerd leren (en bijhorende LMS – ELO) en los van het gestuurde leerpad

En nu? Afvoeren? Kind en badwater?

Gelukkig niet. De auteur geeft ook een aantal nuttige aanbevelingen.

Misschien heb ik hier en daar wat te bondig samengevat, maar daarom … het volledige rapport vind je hier.

En nu nog eens die collega met zijn post-itje opzoeken om een goeie discussie aan te gaan.

Maar als jullie, beste lezers, eens wat extra argumenten of cases oplijsten in de commentaren van dit artikel…?

Auteur: Ruben

Studies

  • Romanist, maar dan heel lang geleden.

  • Postgraduaat in bankwezen.

  • Bijscholing webmaster.

Job
  • Projectmanagement ontwikkeling e-cursussen bij VDAB.

  • Operationeel management van webleren bij VDAB.

  • Lid van Be-ODL.

Interesse
  • Webmaster en ontwikkeling van sites.

  • Leren, studeren en internetgebruik.

  • Kritische blik op actua.


http://joblog.vdab.be/webleren
http://www.eduportal.be

2 gedachten over “Reality Check voor Web2.0”

  1. Ik heb net een inventaris gemaakt van 8 succesvolle wiki’s bij 4 verschillende instituten (eerlijkheidshalve, waarvan 3 bij edubloggers): 2 secundair, 1 hoger onderwijs en 5 aan de universiteit.

    Documentatie met film wordt voorzien op deze blog ergens de komende weken (na montage en verwerking).

    Ik denk dat bovenvermeld rapport niet klopt, maar anderszijds moeten we ook niet doen alsof iedereen er al gebruik van maakt. Daar zijn we nog lang niet.

  2. Mooie link – dank je wel. Ik ben het ook niet echt eens met de verregaande conclusies, maar heb intussen bij KaaBeeCee wel geleerd om mijn inzichten te nuanceren. Ik stond vroeger altijd te springen over de nieuwste innovaties en gadgets, maar zie nu dat het eigenlijk zelden gaat over technologie maar wel over de processen eromheen en vooral de mensen achter de schermen.

    Je kan bijvoorbeeld excellent een “wiki” emuleren door een gewoon word document op een gedeelde drive te zetten en te co-editeren met een team van vijf man. Technologie is niet wat hier een probleem vormt, wel afspraken (wie schrijft wat, wie schrijft wanneer, wie valideert de tekst, wie moet goedkeuren, …). Of wat er ook mis loopt is perceptie (mag ik dit wel aanpassen, heb ik wel voldoende inzicht om mijn bijdrage hier te leveren, kan ik wel in een mensvriendelijke taal schrijven, hoe vermijd ik conflict…?)
    M.a.w. een mentaliteit van collaboration is belangrijker dan de nieuwe collaboration tool die je wil inzetten.

    Een praktijkvoorbeeldje? Een team bij de verzekeringen heeft een schitterend document in gezamenlijk beheer om tips en kennis uit te wisselen… en dit op een tool die vijf jaar oud is (een gedateerde versie van Lotus Notes), maar het doet wat het moet doen, en het product is nuttig en zinvol. De mensen voelen zich er goed bij, updaten regelmatig…

    Of de vaststelling “wat is eigenlijk het verschil tussen een weblog, een discussieforum, of een nieuwspagina met reacties?”. Weinig uiteraard – what’s in a name… als je maar een instrument hebt om tweerichtingsverkeer mogelijk te maken, en je dit instrument ook ‘verkocht’ krijgt aan je doelgroep.

    Boeiende nieuwe inzichten voor mij – niet alleen tools, maar ook people en processes eromheen. Maakt het geheel veel complexer.

    In mijn vorig leven lag mijn focus misschien wat teveel op de techologie: waarom zoveel aandacht voor standaarden, metadata, open software, social software…, als ik achteraf eigenlijk moest vaststellen dat zelfs de “oude” softwaretools zoals discussieforum nog maar minimaal innovatief ingezet worden door de gemiddelde gebruiker.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.