Games om van te leren

Ik kan het aantal studies dat wekelijks verschijnt over games, hun impact, hun vermeende positieve dan wel negatieve effecten nauwelijks nog bijhouden. Onlangs was er een van het VIWTA, de studiedienst van het Vlaams Parlement. Als in een studie van het VIWTA de woorden ICT en onderwijs samen in één zin gebruikt worden, dan gaat bij mij het alarm af, dat betekent parlementaire vragen, interpellaties, hoorzittingen in het parlement, en ja hoor, dat was deze keer niet anders.

De studie waarvan sprake, ‘Games, ze krijgen er niet genoeg van‘, belicht o.a. de educatieve meerwaarde van games. Eerlijk gezegd was ik niet diep onder de indruk van het onderwijsluik van deze studie. Het is immers niet de eerste studie die genuanceerd de positieve en negatieve aspecten van gaming belicht. Het is ook niet de eerste studie die peilt naar de educatieve mogelijkheden van ICT. Het educatieve luik van de VIWTA-studie is overigens erg beperkt en ik heb er de volgende bedenkingen bij:

De onderzoekers verwijzen heel veel naar onderzoek omtrent de positieve effecten van game based learning. Daartegenover stellen ze terecht dat er ernstige organisatorische barriëres zijn zoals de infrastructuur of het tijdsintensieve karakter van het spelen van games, genre ‘civilization’. Hier een pasklare oplossing voor verzinnen is niet evident maar het zou volgens mij wel interessant zijn om te weten of er in Vlaanderen al mee geëxperimenteerd wordt. Heeft iemand weet van scholen die daarmee bezig zijn?

Ik vind het onderscheid dat in de studie gemaakt wordt tussen educatieve en commerciële games nogal kunstmatig. Bijna alle educatieve games zijn ook commercieel in de zin van betalend of uitgegeven door een klassieke uitgeverij. De studie focust wel eenzijdig op commerciële entertainment games uit de populaire jongerencultuur. Belangrijke educatieve game-toepassingen, zoals ‘edutainment’ of ‘serious games’, worden jammer genoeg buiten beschouwing gelaten. In tegenstelling tot wat gesuggereerd wordt in de studie zijn zogenaamde ‘edutainment-spelen’ wel al goed ingeburgerd in het Vlaams onderwijs, zeker in het basisonderwijs. Edutainment-spelen zijn interactieve softwarepakketten met als doel al spelend educatieve inhouden aan te leren of in te oefenen. Heel wat edutainment bevat kenmerken van de commerciële games die in de studie beschreven zijn.

Ook vind ik het bijzonder jammer dat er zo summier wordt ingegaan op de zogenaamde serious games. Dergelijke games gaan een stap verder dan edutainment en appelleren qua vormgeving expliciet aan de gewone commerciële jongerengames maar hebben qua inhoud educatieve thema’s als onderwerp. Vaak zijn ze zo opgebouwd dat de speelduur korter is en ze ook makkelijker in een lesverloop in te passen zijn. Een aantal voorbeelden van dergelijke serious games zijn te vinden op deze portaalsite (alweer een Marc Prensky-initiatief).

Ik bleef dus een beetje op mijn honger zitten na de lectuur van dit rapport. Als je edutainment in overweging neemt, zijn games helemaal niet zo nieuw in het onderwijs. Ook de idee dat games een educatieve meerwaarde hebben is absoluut niet nieuw. De idee is volgens mij gewoon een variant op de aloude wetenschap dat mensen van spelen ook enorm veel (kunnen) leren. Vooral het medium is nieuw. Een leermiddel naast vele andere interessante leermiddelen, dus.

Zie ook:
de studie in boekvorm
de aanbevelingen van het VIWTA over gaming

Auteur: Jan

Studeerde Moraalwetenschappen te Gent. Werkt sinds 1998 op het departement Onderwijs en is er verantwoordelijk voor de coördinatie van het ICT-beleid. Is afgevaardigde van de Vlaamse overheid in het European Schoolnet en de werkgroep DELTA van de Europese Commissie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.