Neil Sclater van de Open University praat over Personal Learning Environments: manieren voor individuele lerenden om alle formele en nietformele leerervaringen te bundelen.
“VLE’s are a tool of institutional control” : we gebruiken onze leeromgevingen om leren te “managen” en niet om leren te verbeteren.
“VLE’s promote a culture of dependence” : onze leeromgevingen zijn zo formeel opgebouwd dat we niet echt lerenden stimuleren om zelf veel te doen of het heft in eigen handen te nemen.

Antwoord is volgens de spreker het “small pieces model” : de lerende kiest (selecteert) zelf de nodige informatiebronnen, bvb feeds uit blogs, discussiethreads uit de VLE, sociale bookmarkinglinks van de collega-studenten… en aggregeert alles in zijn eigen (persoonlijke) portaal (bvb via netvibes)
Een andere piste kan zijn om al die kleine stukken te aggregeren in een “nieuw” soort applicatie, een “PLE client”.
Groot probleem blijft interoperabiliteit, “even instant messaging systems don’t interoperate!“.
Laatste model van een PLE: “my laptop as a PLE” -> op onze laptops staan files, webbrowser, IM clients, adresboeken, kalenders… dus eigenlijk hebben we met die mobiele toestellen alles wat we nodig hebben om ‘goed’ te leren.
En de rol van de formele VLE: precies wat het woord zegt: alle ‘formele’ aspecten, het beheer van groepen, beheren van puntenboeken en assessment, dissemineren van de ‘officiele’ leerinhouden van de cursus…
Interessant verhaal dat we hier al eerder zagen, maar wat ik eigenlijk nog in de praktijk zou willen zien.