Schoolstress bij ouders

Examentijd : De vervelende en dwingende bevelen van vader/moeder, de beperking van TV- en computertijd, de opgevoerde druk, het meedogenloze “opvragen” van geleerde lessen, het inderhaast opbellen van bevriende ouders voor kopies, het angstig afwachten van het rapport…..

Iedere ouder kent het wel. Maar daar gaat dit artikeltje niet over. Wat mij ergert is de niet-examenperiode, de avonden van doodgewone lesweken…

Ik wilde met dit artikel eens aftasten of scholen zich niet moeten bezinnen over de rol die zij de ouders opdringen.
Ik wilde aftasten of er nog veel ouders de situatie herkennen en zich dezelfde vragen stellen. 

Ik schrijf dit dus als ouder van 3 schoolgaande kinderen.

De jongste (8) komt thuis in september met de opdracht : 3 boekbesprekingen tegen 1 december. Een blaadje met de vragen die zij moeten beantwoorden ivm het boek. En tegen morgen moet ik 1 krantenartikel gelezen hebben en navertellen. (We hebben zelfs geen krant in huis, het is 18u). (*Waren wij op 8 jaar verondersteld om zo zelfstandig te werken?*)
De tweede komt thuis met de opdracht : maak van blz 10 tot 15 de oefeningen over de passé composé, “maar ik snap zelfs niet wat een passé composé is, papa!” (*Ok, dat kan ik nog wel aan. Maar verleden week moest ik uitleggen wat “indicative présent en passé” eigenlijk betekent.*)
De oudste komt thuis met de opdracht : Ik moet voor wiskunde de definities leren voor meetkunde. Kan je mij opvragen? En daarna nog de hoofdsteden van Europa (*Oei, Europa is wel enorm uitgebreid sinds mijn schooltijd*).

Een luisterend oor leert me al vlug dat de meeste ouders minstens 1 uur per avond bezig zijn met het huiswerk en lessen van hun kinderen.
En dan bekruipt mij het gevoel : is dit normaal? Moet de school zich niet eens bezinnen over de rol van de ouders.
“Opvoeden”, ok. Maar “onderwijzen”, neen.
We willen als iedere goede ouder onze kinderen wel een warm en veilig nest geven,
ze waarden meegeven, ze mogelijkheden tot ontplooiing meegeven. Maar ouders moeten toch niet de rol van de school overnemen?
Ouders moeten toch niet iedere avond hun kinderen helpen met lessen en huiswerk?

Je doet dat natuurlijk wel omdat het je kinderen zijn en omdat je ze niet in de steek wil laten. Maar eigenlijk worden leerkrachten toch betaald om deze belangrijke taak op zich te nemen.
Zijn die leerkrachten zich wel bewust van al het extra werk en tijd die ouders in het schoolwerk van hun kinderen steken?

Ik verzeker je : er zijn heel wat ouders die kampen met deze extra opdracht. Zou ik misschien de school even vragen of ze mij een arbeidscontract maken en vergoeden voor deze extra bij-job?

1. Herken je je als ouder hierin?
2. Wel/Niet akkoord dat de school zich hiervan te weinig rekenschap geeft?
3. Wat/wat is dan eigenlijk (niet) mis?
4. Wat gedaan?

Gooi het maar in de commentaren.

16 reacties op “Schoolstress bij ouders” »»

  1. Comment van Serge van Ginderachter | 12/16/06 at 20:07

    1. Nog niet. Mijn zonen zijn respectievelijk 3 jaar en 2 maanden oud. Maar ik hoor dat al van vrienden en familie met oudere kinderen. Zeker bij de groep tot pakweg een 9 à 10 jaar denk ik.
    2. Ik ben redelijk akkoord met de stelling hier. Opvoeden en begeleiden bij het maken van huiswerk en studie is zeker nodig. Zelf had ik dat in de lagere school véél te weinig, waardoor ik in het middelbaar leermoeilijkheden kreeg, omdat ik niet de discipline meegekregen had om geregeld te studeren.
    3. De taak van de ouders dient er te zijn om de kinderen te begeleiden in deze discipline, en wanneer nodig een beetje te helpen op inhoudelijk vlak. Maar soms is de logistieke steun die hierbij vereist wordt inderdaad overdreven. Denk ook aan de verhalen over “zoek dit op op internet” terwijl het nog steeds niet evident is dat iedereen een PC laat staan internet heeft thuis.
    4. Opletten met ouders die te mondig zijn. Het is ook een kwaal van deze tijd dat ouders soms te rap gaan klagen. Vertrouw ook even de leraars die tenslotte de professionals zijn. Anderzijds zich even beraden over de rol van de ouders bij de taken die de kinderen meekrijgen kan zeker geen kwaad.

  2. Comment van Elke | 12/17/06 at 14:31

    Mijn school heeft afgesproken dat huiswerk pas mag in groep 7 (1 halfuur per week) en groep 8 (3x een half uur per week).
    Maar hulp aan kinderen die achter zijn, valt niet onder die afspraak.
    Ik geef huiswerk als ik denk dat ouders ontevreden zijn over de resultaten van hun kind.
    Terwijl ik weet dat het niet helpt.
    Daar kan ik me zo dom over voelen.

  3. Comment van Tuur Demeester | 12/18/06 at 4:27

    @elke

    dag Elke,

    Ik denk persoonlijk dat het geven van extra huiswerk aan studenten die al wat achter zijn op termijn ernstige gevolgen heeft voor de kinderen in kwestie. Ze krijgen zo de idee mee dat er maar één manier is om dingen te leren, en dat zij te dom zijn om die methode te beheersen. En dat terwijl er zoveel andere manieren zijn om de nodige kennis op te doen. Moeten kinderen die het moelijk hebben met spellen daar werkelijk zo mee gekastijd worden? Er bestaan toch spellingscorrectoren, online woordenboeken? Wie weet spreken we morgen wel tegen in onze computer in plaats van zo’n onhandig toetsenbord te gebruiken. Er zijn talloze voorbeelden van mensen die een schitterende carriere opbouwden en toch steeds letters of cijfers door elkaar haalden, of niet goed waren in het zich concentreren op dingen waar ze geen interesse voor toonden. Door kinderen te doen geloven dat ze met een onoplosbaar en onomzeilbaar probleem zitten, geef je hun zelfvertrouwen een enorme dreun. Ze worden er bevestigd in hun vaak al lage zelfbeeld, en door steeds meer extra huiswerk missen ze belangrijke kansen om zich op andere manieren te ontwikkelen en ontplooien. Ik denk dat ik ook je positie als leerkracht hierin begrijp. Van leerkrachten wordt verwacht dat ze een bepaald te leren curriculum in de hoofden van hun studenten geprent krijgen, een opdracht waar ze door hun directie op afgerekend kunnen worden. Ouders kunnen deze afhankelijkheidsrelatie verder onder druk zetten door naar directie te stappen als ze niet tevreden zijn met wat de leerkracht ‘uit hun kinderen haalt’. De directie op hun beurt dient van hogerhand ook aan bepaalde verwachtingen te voldoen, wat hen ertoe dwingt om hun leraren niet te veel vrijheid te geven in het bepalen wat, met wie en wanneer studenten leren. Door de organisatie van het onderwijs komen de noden en wensen van de individuele student al te vaak op de laatste plaats, lijkt het me. Evenzeer worden studenten in de traditionele onderwijssetting zeer weinig aangesproken op de verantwoordelijkheid die ze dragen om iets van hun leven te maken - er is maar weinig ruimte voor studenten om te ontdekken dat er maar één iemand bestaat die hen een fantastisch leven kan schenken: zijzelf. En dat het eveneens zijzelf zijn die het zullen moeten waarmaken: in het echte leven is er niemand die elke dag zegt wat je moet doen. Het is mijn ervaring dat de confrontatie met rauwe vrijheid een zeer effectief middel is jonge mensen op een verantwoordelijke manier te doen omgaan met de tijd en de middelen die ze tot hun beschikking hebben, en een leven lang die dingen te leren die ze nodig hebben.

    beste groeten,

    Tuur

  4. Comment van Elke | 12/19/06 at 2:26

    @ Tuur
    Je hebt gelijk.
    Het idee van “eruit halen wat erin zit” gaat soms voorbij aan het kind zelf.
    Soms merk je dat je, samen met je collega’s, in een akelige hamstermolen zit.
    Waar vind je de moed om te stoppen met rennen?

  5. Comment van Tuur Demeester | 12/19/06 at 6:55

    @ elke

    Ik denk dat duurzame verandering van binnenuit onmogelijk is. Het onderwijssysteem zoals we het nu kennen is onderdeel van een bureaucratie, een organisatorisch systeem dat per definitie erop gericht is gehoorzaamheid en conformisme af te dwingen. Volgens mij is ’stoppen met rennen’ iets is waar slechts heel uitzonderlijk iemand in slaagt. John Taylor Gatto is daar misschien een voorbeeld van - hij lapte vrijwel alle voorschriften aan zijn laars en werd uitgeroepen tot New York State teacher of the year. Jos Verhulst heeft over deze problematiek een zeer interessant artikel geschreven in zijn artikel ‘democratie en onderwijs.

    http://democratie.nu/bibliotheek/democratie/democratie_en_onderwijs.html

    Ikzelf ben betrokken bij de opstart van een particuliere school, en ik vind het geweldig te ervaren hoe je samen zuiver en helder een schoolproject kunt neerzetten, met het welzijn van studenten voorop. Het is niet evident om dit te doen zonder overheidsbekostiging, maar de voldoening die je ervan krijgt maakt het heel erg de moeite waard.

  6. Comment van Ruben | 12/19/06 at 19:38

    Mensen,
    ik had het over schoolstress bij OUDERS. Jullie verschuiven de discussie naar de leerlingen en hun rat race.
    Maar je kan inderdaad er niet aan voorbij dat de kids de centrale “klant” moeten zijn. En misschien is de schoolstress bij de OUDERS maar een symptoom van een onderliggend probleem ?

  7. Comment van Gorik De Samblanx | 12/21/06 at 14:45

    Lap, en ik die dacht dat alle problemen voorbij zouden zijn als de kids gingen doorslapen en op het potje gaan. Toch maar beter de kleine lettertjes gelezen.

    Het klopt m.i. wel dat het klassieke concept van huiswerk niet (meer) is aangepast aan de jachtige manier waarop ouders en kinderen hun leven inrichten. Zo maken veel kinderen hun huiswerk vermoedelijk tijdens de nabewaking en dan gaat het natuurlijk helemaal zijn doel voorbij. Want dan zit je zelfs fysiek je huiswerk op school te maken…

    Anderzijds is het geen slecht idee om de ouders op een lepe manier te dwingen om wat meer betrokken te zijn bij de opleiding van hun kinderen? Voor elke goede ouder is er misschien wel een ouder die daar niet naar kijkt?

  8. Comment van Tuur Demeester | 12/22/06 at 0:25

    Waarom moeten ouders eigenlijk betrokken worden bij de opleiding van hun kinderen? Iemands’ opleiding, wat mensen leren, is toch per definitie een individuele aangelegenheid? Ouders hebben te weinig contact, te weinig voeling met hun kinderen en vice versa.

    Volgens mij komt de ‘generatiekloof’, die al decennia-lang elke paar jaar opnieuw het leven wordt ingeroepen, voort uit ons gesegregeerde onderwijs: kinderen zitten gaan steeds om met andere kinderen die precies even oud zijn, en de volwassenen waar ze veel mee omgaan (i.e. leraars) zijn mensen die ze niet op een persoonlijk niveau kennen en ten opzichte van wie ze steeds een ondergeschikte rol moeten innemen. Jonge mensen ontwikkelen zo een begrijpelijke argwaan ten opzichte van volwassenen. Volwassenen op hun beurt komen vaak voor het eerst regelmatig met jonge kinderen in aanraking eens ze zelf kinderen krijgen. Het lijkt me dus begrijpelijk dat er in heel wat gezinnen niet zo veel en niet zo’n goed contact is tussen ouders en kinderen.

    Kinderen huiswerk naar huis meegeven om ouders te dwingen meer contact met hun kinderen te maken is een maatregel die enkel meer stress en conflict zal teweeg brengen. In plaats van aan de relatie ouder-kind te willen sleutelen, lijkt een zinvolle opdracht voor scholen en leerkrachten me om de relatie student-leerkracht aan een grondige herevaluatie te onderwerpen.

    groeten,

    Tuur

  9. Comment van Elke | 12/27/06 at 13:33

    Huiswerk heeft verschilllende functies, dus een teveel aan huiswerk los je op verschillende manieren op:
    1. Relatie ouder-kind verbeteren: opvoedingscursussen (Gordon cs) gratis maken
    2. Curriculum past niet in schooltijd: schooltijd verlengen of curriculum verkleinen
    3. Gespannen verwachtingen van ouders naar hun kind: impopulaire taak van de juf
    4. Kinderen moeten time-management leren: doen we als ze 14 zijn, da’s vroeg genoeg
    5. Ouders moeten weten wat school met hun kinderen uitspookt: ouders commenten (verplicht) 1x per dag op de wiki/blog van hun kind
    6. (Welke ben ik nog vergeten?)

    En volgens mij is het verstandig om lieve maar doorgedraaide juffen er op te wijzen dat een teveel aan huiswerk schadelijk is voor kinderen, wijst op slecht onderwijs en slechte planning vanuit school, en dat het voor de ouders echt niet in deze mate hoeft.

  10. Comment van Gorik De Samblanx | 01/05/07 at 0:17

    @tuur: “Waarom moeten ouders eigenlijk betrokken worden bij de opleiding van hun kinderen? Iemands’ opleiding, wat mensen leren, is toch per definitie een individuele aangelegenheid?” Ironisch bedoeld, toch?

    Ouders besteden inderdaad het onderwijs van hun kinderen uit aan de scholen - zoals ze de tandverzorging aan een tandarts overlaten. Maar ik ken geen ouder die zijn kind achterlaat in de wachtzaal zonder goed te weten wat die tandarts allemaal denkt, vindt en uitsteekt in die kindermond. Niet?

  11. Comment van Tuur Demeester | 01/07/07 at 2:18

    @Gorik

    Ik bedoelde het eigenlijk niet ironisch, ik vind echt dat wat mensen leren een individuele aangelegenheid is. Wat je passioneert, wat je wil gaan bereiken, en hoe jij dat het beste kan, dat kan je uiteindelijk toch alleen voor jezelf bepalen? Ik denk wel dat het normaal en natuurlijk is dat ouders betrokken zijn bij de opleiding van hun kinderen, maar mij lijkt het afdwingen van ouderlijke aandacht door een verhoging van het huiswerk een tot mislukken gedoemde poging om een dieperliggend communicatieprobleem aan te pakken. Een communicatieprobleem dat veel minder zou bestaan als kinderen minder vaak zo’n beschadigd zelfbeeld zouden oplopen op school.

    beste groeten,

    Tuur

  12. Comment van Gino Van Biervliet | 01/23/07 at 10:29

    Schoolstress bij ouders. Ik zal niet ontkennen dat er schoolstress is. Zeker bij kinderen die naar de lagere school gaan is dit niet meer ‘gewoon’. De kennis en de vaardigheden zijn veel meer uitgebreid dan in onze tijd (ik ben nu 39 jaar). Niet in alle scholen staat de kennis van bijvoorbeeld een vak als Frans zo ver, maar bij ons hier wordt er een zeer goede basis voorzien voor het eerste jaar secundair. Wat betekent dat de kinderen hier veel voor Frans moeten doen. Maar ook grafieken, zelfstandig werken komen aan bod. Maar wat wil je: onze maatschappij is prestatiegericht en als die kids mee willen draaien in het secundair moet in de lagere school al een serieuze basis worden gelegd. Ik ben nu weer (dit jaar intrede in secundair BSO en TSO) in het secundair onderwijs gestapt en geef Nederlands, Frans, Engels en PAV. Ik heb een opdracht van 15 uren, werk zeker nog gemiddeld 30 uren per week aan lesvoorbereidingen, taken, toetsen, examens, projecten, stuff om de lessen aangenaam te maken, gevarieerd…want dit moet nu. In onze cultuur waar alles snel gaat en de ontspanningsmogelijkheden legio zijn (internet, gamen, sport, enz.) is het nog moeilijk hun aandacht te vestigen op een ’saaie’ les volgens de leerlingen, zeker wat algemene vakken betreft en taalvakken in een technische, laat staan een beroepsrichting.
    Maar wat moesten wij doen in onze tijd ?! Wij hadden ook meerdere toetsen in de week, wij hadden ook taken, ZIJN WE DAT ALLEMAAL VERGETEN ? Of ging het in onze tijd dan allemaal vanzelf ? Nee ik denk het niet, maar we waren zoveel niet gewoon. Er bestonden veel minder keuzes aan ontspanning. Studeren, wat sport en de kous was af. Leerlingen en ouders moeten maar eens beseffen dat in het leven van een leerling (vooral secundair, want in de lagere school mag de leerdruk zeker niet te hoog zijn, behalve in het laatste jaar om de leerlingen op het secundair voor te bereiden) NIETS vanzelf zal gaan. Het beroepsleven is hard ! Je moet op tijd komen en zelfstandig kunnen werken en het moet vooruit gaan en het werk moet goed gedaan worden en je moet problemen kunnen oplossen met eerder opgedane kennis en kennis opgedaan…op school. Veel leerlingen nemen het te gemakkelijk op en halen niet het resultaat dat ‘in hun zit’. Meer en meer ouders telefoneren zelfs naar leerkrachten van de basisschool en het secundair: ‘zeg u bent te streng’, ‘pff, mijn zoon of dochter krijgt te veel werk’,… Wat moeten we dan doen ? Geen taken geven zodat we tijdens de korte trimisters niet kunnen zien hoever de leerlingen staan en dan een toets of examen geven zodat ze een slecht resultaat halen ? Wat zullen de ouders dan zeggen ? U volgt onze zoon of dochter niet op, u geeft ze geen taken m.a.w. u geeft ze geen werk… ? En wat denkt u van de volgende situatie. Ik geef Engels de maandag, mijn leerlingen hebben dan hun enige twee uurtjes. Alles moet dus voor dit vak op de maandag. Mijn leerlingen krijgen dus steeds een week vooraf te horen dat ze een taak hebben of een toets, soms twee weken. Maar we hebben al een taak van dit en een taak van dat en een toets… Wanneer moet ik dan überhaupt de vaardigheden en kennis toetsen van Engels. Als ze verdorie al een week voordien de taken en toetsen aangekondigd krijgen? Ik geef nu meer taken, niet om de leerlingen of ouders te pesten maar om te zien hoever de leerlingen staan en bij te kunnen sturen. Ik sta speciaal langer stil bij de tijden en werkwoorden. De leerlingen nu kennen enkel losse woordjes en kunnen geen simpele zin meer vormen…omdat ze geen tijden kennen en geen zin kunnen bouwen. En dan moet er meer aandacht zijn voor vaardigheden… Belachelijk ! Hoe kun je nu praten of schrijven als je geen kennis hebt. Maar dat is nu net het probleem… Vaardigheden + kennis = meer tijd nodig en het lessenrooster zit vol. Twee uurtjes Engels en vaardigheden + kennis op een bepaald niveau: ga er maar aan staan. Maar toch doe ik het zeer graag en als de leerlingen willen en de ouders ook is het een plezier om voor de klas te staan. Het is niet de bedoeling dat je taalvakken geeft en slechts 4 of 5 leerlingen van de 15 ‘mee zijn’, de basis moet voor de meerderheid te doen zijn en ik geef dan ook veel herhalingsmomenten en verwijs naar vorige lessen en zelfs naar een andere taal waar gelijkenissen zijn. Bijvoorbeeld: imparfait wordt gebruikt voor een beschrijving (Frans), Past Simple wordt ook gebruikt voor een ‘beschrijving’, bijv. een verhaal waar de ene actie achter de andere volgt. Zo gaan de ogen open van de leerlingen.
    WE MOGEN NIET VERGETEN DAT NU NET ALS VROEGER JE NIETS VOOR NIETS KRIJGT. Maar de tijdsdruk in het gezin is veel hoger opgelopen en dan krijg je verkeerde (?) indrukken ?
    Een begane leerkracht…

  13. ki
    Comment van ki | 01/24/07 at 0:41

    Het klopt dat ouders inderdaad veeeeeeeel moeten doen of beter helpen met hun kids hun huiswerk!
    Ik heb 3 lager onderwijs kindeen en ik vind het verschrikkelijk veel wat die kinderen moeten doen!
    Ik heb gekozen om huismoeder te zijn en ik kan u verzekeren dat mijn dagtaak EINDIGT als de kids thuiskomen qua huishoudelijk werk! Je moet weten dat ik dan mijn eten al heb voorbereid , daar ik eerst de ene moet ondervragen , dan de anderen die wat moeilijker leert en zeker 1 uur nodig heeft voor het huiswerk! en dan de 3 de die is vrij inteligent en laat ik eigenlijk grotendeels aan zijn lot over, daar de resultaten er goed uit zien!!
    Vaak is mijn ergernis dat een juf vb maandag zegt ja tegen woensdag hebben jullie grote toets van vb wisk!
    Moesten ze dat nu eens een weekend voordien melden!
    En het is inderdaad onbegonnen werk voor ouders die met 2 gaan werken, dan is de strees zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeker heel erg!
    Eigenlijk kan dat niet hé! ik vrees wel dat de juffen ook een hoog n iveau wordt opgedrongen door de misister qua normen!
    Als ik zie wat mijn dochter moet leren in het 5 de studiejaar, wel dat moest ik die latijn wetenschap gedaan heeft leren in de humaniora, echt niet evident vind ik , de kinderen kunnen zich soms amper voorstellen wat ze leren, en ja , dan is de stress heel hoog bij de ouders, want je wilt toch dat je kind goed scoort!

  14. ki
    Comment van ki | 01/24/07 at 0:48

    Wel Gino, nu pas las ik je hele verhaal! Eigenlijk heb je gelijk en je lijkt mij één van de zeldzame misschien ? , zeer gemotiveerde leekrachten, het is inderdaar zo dat er kinderen zijn die enorm lui zijn en dienen gestimuleerd worden! Dat vraagt inderdaad inspanning van de kinderen maar ook van de ouders om ze het te leren!
    niet simpel, en inderdaad , niets gaat van zelf , maar ze moeten het beseffen! PROFICIAT met je aan pak als leraar, ik hoop als mijn kids in het humaniora zitten ook zo leerkrachten hebben!

  15. Comment van Peter | 01/25/07 at 0:09

    Ik zie per toeval via de Standaard dit artikel. Ik heb weinig tijd, maar hiervoor maak ik nu eens een uitzondering. Ik wou zelf ook weten hoe andere ouders dit aanvoelen. Maar ik vermoed dat het probleem op onze school niet zo groot is, als ik zie hoe weinig kinderen nog in de opvang zitten om 17.30 u. De meeste ouders die met twee werken (dat moeten er toch veel zijn?) hebben blijkbaar een oplossing: grootouders, oudere kinderen, betaalde oppas. Wanneer zij thuiskomen is waarschijnlijk alles opgelost. Van iemand hoor ik dat haar kind quasi volledig zelfstandig de taken doet, maar dat zie ik toch de meeste kinderen van die leeftijd niet doen.

    1. Zelf herken ik me zeker in deze situatie. Het is een immense opgave. Ik heb een kind in het derde leerjaar, één in het eerste leerjaar en een baby. Dat in het derde is nog niet helemaal zelfstandig wat taken en lessen betreft en dat in het eerste moet sowieso sterk gevolgd worden. Daarbij nog een baby van bijna een jaar. Een makkelijk leven is anders. Er blijft voor hen geen tijd om te spelen en dan nog te laat in bed, met vermoeidheid van de kinderen tot gevolg.

    2. Ik heb op school aan een juf en een onderwijzer laten verstaan dat het zwaar is. Sommigen vinden dat ook wel, maar zij hebben ook hun opdrachten, doelstellingen, inspectie…

    3. Wat zeer erg is, is het feit dat een kind geen kind meer mag zijn of er toch geen tijd voor krijgt. Dit hoort hun onbezorgde tijd te zijn. Na de lagere school is het gedaan met spelen. In plaats daarvan worden de kinderen afgejaagd. De “school” of de eindtermen (?) zijn te veeleisend, houden geen rekening met de jachtigheid van vandaag. Het werk is te veeleisend, houdt geen rekening met mensen met kinderen. Als ik me goed herinner had ikzelf een veel betere, wat zeg ik, een gouden kindertijd. Ons onderwijs staat aan de top. Maar ten koste van…

    4. Het enige, maar belangrijke voordeel van al die taken is het feit dat een ouder op die manier zijn kind goed kan volgen. Hij of zij ziet al snel waar het niet gaat en kan op tijd ingrijpen. Ja, ingrijpen, dat wil zeggen, wat extra oefenen hier en daar, dus nog wat taken erbij… Tijd voor bezinning inderdaad.

  16. Comment van Natacha | 10/05/07 at 20:15

    Eindelijk iemand die er hetzelfde over denkt als ik. Ik voel me zo opgelucht dat ik hier niet alleen in sta.
    Ik heb een zoon in het derde en een zoon in het eerste leerjaar. Mijn zoon van 8 heeft waarschijnlijk dyslexie en enorm veel problemen met spelling en lezen. Het is een marteling voor hem en hij voelt zich niet erg slim.
    Ik vind het zo’n opgave om naast moeder en opvoedster, ook nog “juf”te zijn.
    Waar zijn we mee bezig??!!

Geef uw reactie »»

Omdat wij te veel spam comments ontvangen, worden alles reacties tijdelijk gemodereerd. Het kan dus even duren alvorens uw comment gepubliceerd wordt.

Wij willen graag uw reactie horen. De redactie sluit niet uit dat comments die derden schade toe brengen, verwijderd zullen worden. Klik hier voor ons privacy-beleid.