8 reacties op “In welke stad staat de Toren van Pisa ?” »»

1. Maarten Cannaerts
   Comment van Maarten Cannaerts | 12/06/06 at 11:12

   Aha Ruben! Gisteren nog gesproken op een studiedag op Plantijn over ‘kennis’ versus ‘kunde’.

   We leven in een tijd waarmee je gewoon in MSN chat met de “ENCARTA BOT”, je vraagt deze robot “what is the capital of belgium” en het ding antwoordt prompt ‘Brussels - would you like to view more information about Belgium or Brussels?”.
   Kan je je inbeelden dat jongeren tegenwoordig niet meer gemotiveerd zijn om tientallen hoofdsteden van landen te leren?
   Of de hele hetse dat Pluto ineens geen planeet meer is - hoe zinvol is het nog om planeten van buiten te leren?

   Hoe leer je ‘t beste een taal? Door vocabulaire te leren, of door een maandje in het land in kwestie rond te lopen?

   Aan de andere kant merk ik inderdaad dat we wat aan’t overdrijven zijn in de andere richting. Een ingenieur die niet een aantal dingen ‘weet’ maar altijd alles moet opzoeken, kan niet snel genoeg problemen evalueren. Gezond verstand is ook nog altijd belangrijk (vraag van een student ‘ik zette mijn komma mis en mijn uitkomst is 1000 keer te groot - is dat erg?’ -> antwoord: nogal, ja)
   In een ‘competentiegericht’ onderwijs, vergeten sommige mensen wel eens dat een competentie de combinatie is van vaardigheden, attitudes, en KENNIS

   Over creativiteit: de moeite waard om te bekijken:
   http://video.google.com/videoplay?docid=-4964296663335083307
   (”do schools kill creativity?”). Prachtig fragment (20 minuten)

2. joost wynants
   Comment van joost wynants | 12/06/06 at 11:55

   Als pas afgestudeerd pedagoog toch ook even antwoorden.
   Het is allemaal een kwestie van evenwicht zoeken. Vroeger was het allemaal kennis. Daartegen kwam protest en er ontwikkelde zich een tegenbeweging voor meer kunde. Dit kan gezien worden als een positieve evolutie. Maar als we nu de balans laten overslaan ten voordele van kunde. Dan wordt deze positieve evolutie omgebogen naar een negatieve. Het is net het zoeken van een balans tussen kennen, kunnen en het aannemen van bepaalde houdingen die belangrijk is in onderwijs. En net dit derde facet kan nog wel wat extra aandacht gebruiken. Een leergierige houding leren aannemen kan leerlingen ertoe aanzetten zich bewust te worden van de leerprocessen die ze dagelijks meemaken en hoe ze daarmee moeten omgaan.

3. Lies
   Comment van Lies | 12/06/06 at 14:55

   Liefde voor kennis, kennis leren verwerven en vasthouden. Het is zo essentieel, al was het maar omdat je er allerlei vaardigheden door traint. Hersenen die niet gestimuleerd worden om kennis te verwerven en efficiënt te gebruiken op het juiste moment, worden luie hersenen. De jongeren van vandaag zullen misschien wel een antwoord kunnen toveren door het even op te zoeken, maar of ze het ook langer dan vijf minuten zullen onthouden …

   Verder ben ik er rotsvast van overtuigd dat kennis, informatie die je je echt die en grondig eigen maakt, een belangrijke rol speelt in de vorming van de persoonlijkheid.

   Kennis is gewoon een vaardigheid en alle andere groeien eruit voort.

4. Gorik De Samblanx
   Comment van Gorik De Samblanx | 12/08/06 at 22:06

   Een anekdote van eergisteren in de les.

   De studenten waren een Wiskunde oefening aan het oplossen waarvoor ze een 3×3 matrixje moesten inverteren (uiteraard een speciaal geval waarbij het rekenwerk niet groot is).

   Een student vraagt of ze op het examen toch matrices mogen inverteren met hun rekenmachine. Op een toon van “zoveel rekenwerk, dat is toch niet essentieel?”. De laatste tijd ben ik geneigd om mensen bij zulke opmerkingen gelijk te geven: het gaat om het inzicht enzo, niet om het gepruts in de marge.

   Eén minuut later bleek dat dat niet de reden was van zijn vraag. De echte reden was dat hij geen flauw idee had hoe hij een matrix moest inverteren, of wat dat dan zou betekenen. Daar sta je dan met je “kunnen”, zonder “kennen”.

   Om het op Maarten zijn voorbeeld toe te passen: wat ben je met zo een Encarta-bot als je niet weet wat een “hoofdstad” is, of een land. En hoe leert een mens te begrijpen wat een hoofdstad is? Inderdaad, door het bestuderen van voorbeelden, desnoods van buiten?

   Mijn idee is dat het belangrijk is om in het onderwijs de klemtoon te leggen op dingen waar de studenten/leerlingen niet goed in zijn. Vroeger was dat “kunnen”, nu wordt dat stilaan weer het “kennen”?

5. Ruben
   Comment van Ruben | 12/09/06 at 13:04

   Wel ik dacht nu net dat in de exacte wetenschapsvakken “kennis” meer aanvaard werd dan bij bv. humane vakken of taalvakken. Zeker als ik mijn zoon zijn definities zie blokken…. My mistake… of toch niet?

   @ Gorik
   “Mijn idee is dat het belangrijk is om in het onderwijs de klemtoon te leggen op dingen waar de studenten/leerlingen niet goed in zijn. Vroeger was dat “kunnen”, nu wordt dat stilaan weer het “kennen”? ”

   Awel ja, remediëren….daar kan ik me zeker in vinden. Toch voor de volwassenen waar wij ons op focussen. en dat heet dan geïndividualiseerde leerpaden…

6. -marc=
   Comment van -marc= | 12/11/06 at 19:01

   Zoals steeds wordt de hollistisch monist in mij een beetje ambetant van het dualistisch denken: is het nu “kennen” of “kunnen”.

   Maar, wie zegt dat er twee te splitsen dingen zijn?
   En als er al twee aspecten zouden zijn van het grote leerprobleem, waarom dan precies 2 en geen 4, 5 of 28?

   Ik wil het dus vooraf grondig oneens zij met het feit dat dit ‘DE’ dualiteit zou zijn, er zijn meerdere aspecten, en elk ervan dient zijn plaats te krijgen in het grote einddoel: onze kinderen voorbereiden op een leefbaar maken van, en zelf functioneren in de maatschappij van straks.

   Andere aspecten lijken me dan
   - invloed van sociale achtergrond en/of erfelijke belasting
   - opvoedend omgaan met media, hierarchie
   - hoe leer-goesting en motivatie staande houden in een omgeving met duizenden ointspanningsmogelijkheden
   - attitudes en ‘respect’, maar niet zonder ruimte voor gezonde kritiek en mondigheid
   - momentopname in de persoonlijke evolutie versus groepering per leeftijd
   - inidividualisering en maatonderwijs versus leren onderkennen dat er verschillende koppen en achtergronden zijn en daarmee leren samenleven en -werken

   Nee, ‘de’ dualiteit heb je met het kennen-kunnen discours volgens mij in deze niet te pakken.

   Maar goed, uiteindelijk toont mijn lijstje meteen ook hoe immens complex de opdracht van de leerkracht in deze is. En het wordt helemaal pijnlijk als zijn/haar historische overwicht van de kennisdrager heel makkelijk en snel met wat google-searches onderuit wordt gehaald.

   Wat dat betreft is het bevreemdend dat (in mijn gevoel) die job zo’n verschrikkelijk eenzaam karakter heeft (elk zijn eigen les geven, maar ook voorbereiden, verbeteren,…) Heel vaak los is gemaakt van de brede maatschappelijke ondersteuning die er voor de job zou moeten zijn. De leerkracht als makkelijke schietschijf ook…

   Dus ja, ik ben geneigd te stellen dat onze leeromgevingen een overmatige aandacht besteden aan het ‘cognitieve’ en ‘reproducerende’ aspect van een en ander. Ik heb dan ook meer dan een beetje begrip voor onderwijzend personeel die hiernaar teruggrijpen in een zelf-beschermingsreflex: terugvallen op zekerheden en verifieerbare normen.

   Maar anderzijds denk ik evengoed dat de maatschappelijke houding waar we met z’n allen aan meewerken hiervan aan de oorzaak ligt.

   Zoekend naar een antwoord kom ik bij een afbreken van de schoolmuur: het onderwijs moet in de maatschappij staan, en moet daar ook heel makkelijk op ondersteuning kunnen terugvallen. Dat te bewerkstelligen lijkt me trouwens ook enkel haalbaar door (daar is de hollist weer) het ‘onderwijs’ niet langer als een op zich staande instelling te zien (waar we makkelijkheidshalve (?) onze kinderen een goei 20 jaar naartoe sturen)

   @ Maarten: je video van Sir Ken Robinson is wel heel toepasselijk: de man was trouwens te zien onlangs in Gent met een gelijkaardig verhaal. Meer dan de moeite, en meteen ook de inspiratie in mijn eerdere reactie op deze site ivm “spieken”. Dat gezegd zijnde: zijn bewijsvoering zou ik met enige kunde (of kennis) in een man tot man gesprek wel durven onderuit halen, hoor

   @ Gorik: gewoon nog eens om me als monist te profileren: maar een “matrix inverteren” dat is _kunnen_, en niet _kennen_. En als we daar een uur of wat over gediscusieerd hebben kunnen we misschien besluiten dat het onzinnig is ze van elkaar te proberen scheiden

7. elkjaer
   Comment van elkjaer | 01/23/07 at 18:31

   het is een leuke sait.En kunt er veel van leren.

Geef uw reactie »»

Omdat wij te veel spam comments ontvangen, worden alles reacties tijdelijk gemodereerd. Het kan dus even duren alvorens uw comment gepubliceerd wordt.

Wij willen graag uw reactie horen. De redactie sluit niet uit dat comments die derden schade toe brengen, verwijderd zullen worden. Klik hier voor ons privacy-beleid.

Name

Email

Website

• Comment Preview