In welke stad staat de Toren van Pisa ?

Met deze ondertussen beruchte vraag uit “The beauty and the nerd” werd impliciet het startschot gegeven voor een verwoestende strijd in de onderwijswereld. Amper een 3-tal weken geleden. Het ontbreken van een zinnig antwoord op die vraag door 1 van de deelnemers van de “show”, gaf een indicatie van hoe goed de pas afgestudeerden er voorstaan.
 

De strijd tussen kennis en en kunde.

 Twee dagen geleden had ik deze titel al in mijn hoofd voor een artikel op deze blog. Aanleiding : werksituatie, …Misbruik van kennis… doet nu niet ter zake. Puur toeval.
En vandaag merk ik op Koppen van VRT (ik wacht nog steeds op het fragment op hun site) dat een leraar informatica de kat de bel aanbond met een eenvoudige mail.
Hij pleitte ervoor om de balans tussen kennis en kunde weer recht te trekken. Het klaslokaal voor Engels en Frans, zo scheen het, is al te dikwijls verworden tot het podium voor rollenspelen om eigenlijk presentatietechnieken aan te brengen ipv Engels of Frans.
 

Prompt zit die leraar met grote onderwijsmanager Vandenbroucke in de VRT-studio, verwikkeld in een welles-nietes waar hij niet tegen op kan.
 

Maar ook ocharme voor de grote manager : onderwijs is zo divers, zo complex. Een balans houden is aartsmoeilijk.
Even sprokkelen op internet :
In dit artikel van nog niet zo lang geleden pleitte Vandenbroucke voor meer creativiteit, deskundigheid en empathie. Ik citeer : “
“De samenleving verandert heel snel. Elke dag word je wel met nieuwe technieken en technologieën geconfronteerd. Het onderwijs zal hoogstens de fundamenten kunnen neerzetten. Op die fundamenten zal je doorheen je leven meerdere huizen moeten bouwen en terug afbreken. Dat betekent dat het onderwijs jongeren vooral moet leren leren. Daarvoor moeten we de bekwaamheid ontwikkelen en vooral zin hebben om te blijven leren.”
Hebben we het hier dus vooral over persoonlijke en sociale vaardigheden?
Dergelijke boodschap wordt nog versterkt door de algemene tendenzen binnen onze samenleving en door bestsellers zoals die van Daniel Pink , waar kennis inderdaad wordt gerelativeerd.
 

En dan ken ik maar al te goed de algemene klacht die ik dagelijks hoor : de studenten/cursisten kennen veel minder dan vroeger. Hun (talen)kennis gaat achteruit… En dan komt er natuurlijk een oproep voor meertalig onderwijs… van dezelfde onderwijsmanager…

 

Ik zou hier een hele resem van urls kunnen zetten over dit topic. Maar ik nodig de lezers uit om hun mening en interessante links over de dualiteit in het onderwijs tussen kennis en kunde te posten…. Dat heet kennisdeling…. 🙂
 Oh ja… even meegeven dat 4 Belgen het Europees kampioenschap Quizzen gewonnen hebben.  Zou het dan toch niet allemaal zo erg zijn?

Auteur: Ruben

Studies

  • Romanist, maar dan heel lang geleden.

  • Postgraduaat in bankwezen.

  • Bijscholing webmaster.

Job
  • Projectmanagement ontwikkeling e-cursussen bij VDAB.

  • Operationeel management van webleren bij VDAB.

  • Lid van Be-ODL.

Interesse
  • Webmaster en ontwikkeling van sites.

  • Leren, studeren en internetgebruik.

  • Kritische blik op actua.


http://joblog.vdab.be/webleren
http://www.eduportal.be

8 gedachten over “In welke stad staat de Toren van Pisa ?”

  1. Aha Ruben! Gisteren nog gesproken op een studiedag op Plantijn over ‘kennis’ versus ‘kunde’.

    We leven in een tijd waarmee je gewoon in MSN chat met de “ENCARTA BOT”, je vraagt deze robot “what is the capital of belgium” en het ding antwoordt prompt ‘Brussels – would you like to view more information about Belgium or Brussels?”.
    Kan je je inbeelden dat jongeren tegenwoordig niet meer gemotiveerd zijn om tientallen hoofdsteden van landen te leren?
    Of de hele hetse dat Pluto ineens geen planeet meer is – hoe zinvol is het nog om planeten van buiten te leren?

    Hoe leer je ’t beste een taal? Door vocabulaire te leren, of door een maandje in het land in kwestie rond te lopen?

    Aan de andere kant merk ik inderdaad dat we wat aan’t overdrijven zijn in de andere richting. Een ingenieur die niet een aantal dingen ‘weet’ maar altijd alles moet opzoeken, kan niet snel genoeg problemen evalueren. Gezond verstand is ook nog altijd belangrijk (vraag van een student ‘ik zette mijn komma mis en mijn uitkomst is 1000 keer te groot – is dat erg?’ -> antwoord: nogal, ja)
    In een ‘competentiegericht’ onderwijs, vergeten sommige mensen wel eens dat een competentie de combinatie is van vaardigheden, attitudes, en KENNIS

    Over creativiteit: de moeite waard om te bekijken:
    http://video.google.com/videoplay?docid=-4964296663335083307
    (“do schools kill creativity?”). Prachtig fragment (20 minuten)

  2. Als pas afgestudeerd pedagoog toch ook even antwoorden.
    Het is allemaal een kwestie van evenwicht zoeken. Vroeger was het allemaal kennis. Daartegen kwam protest en er ontwikkelde zich een tegenbeweging voor meer kunde. Dit kan gezien worden als een positieve evolutie. Maar als we nu de balans laten overslaan ten voordele van kunde. Dan wordt deze positieve evolutie omgebogen naar een negatieve. Het is net het zoeken van een balans tussen kennen, kunnen en het aannemen van bepaalde houdingen die belangrijk is in onderwijs. En net dit derde facet kan nog wel wat extra aandacht gebruiken. Een leergierige houding leren aannemen kan leerlingen ertoe aanzetten zich bewust te worden van de leerprocessen die ze dagelijks meemaken en hoe ze daarmee moeten omgaan.

  3. Liefde voor kennis, kennis leren verwerven en vasthouden. Het is zo essentieel, al was het maar omdat je er allerlei vaardigheden door traint. Hersenen die niet gestimuleerd worden om kennis te verwerven en efficiënt te gebruiken op het juiste moment, worden luie hersenen. De jongeren van vandaag zullen misschien wel een antwoord kunnen toveren door het even op te zoeken, maar of ze het ook langer dan vijf minuten zullen onthouden …

    Verder ben ik er rotsvast van overtuigd dat kennis, informatie die je je echt die en grondig eigen maakt, een belangrijke rol speelt in de vorming van de persoonlijkheid.

    Kennis is gewoon een vaardigheid en alle andere groeien eruit voort.

  4. Een anekdote van eergisteren in de les.

    De studenten waren een Wiskunde oefening aan het oplossen waarvoor ze een 3×3 matrixje moesten inverteren (uiteraard een speciaal geval waarbij het rekenwerk niet groot is).

    Een student vraagt of ze op het examen toch matrices mogen inverteren met hun rekenmachine. Op een toon van “zoveel rekenwerk, dat is toch niet essentieel?”. De laatste tijd ben ik geneigd om mensen bij zulke opmerkingen gelijk te geven: het gaat om het inzicht enzo, niet om het gepruts in de marge.

    Eén minuut later bleek dat dat niet de reden was van zijn vraag. De echte reden was dat hij geen flauw idee had hoe hij een matrix moest inverteren, of wat dat dan zou betekenen. Daar sta je dan met je “kunnen”, zonder “kennen”.

    Om het op Maarten zijn voorbeeld toe te passen: wat ben je met zo een Encarta-bot als je niet weet wat een “hoofdstad” is, of een land. En hoe leert een mens te begrijpen wat een hoofdstad is? Inderdaad, door het bestuderen van voorbeelden, desnoods van buiten?

    Mijn idee is dat het belangrijk is om in het onderwijs de klemtoon te leggen op dingen waar de studenten/leerlingen niet goed in zijn. Vroeger was dat “kunnen”, nu wordt dat stilaan weer het “kennen”?

  5. Wel ik dacht nu net dat in de exacte wetenschapsvakken “kennis” meer aanvaard werd dan bij bv. humane vakken of taalvakken. Zeker als ik mijn zoon zijn definities zie blokken…. My mistake… of toch niet?

    @ Gorik
    “Mijn idee is dat het belangrijk is om in het onderwijs de klemtoon te leggen op dingen waar de studenten/leerlingen niet goed in zijn. Vroeger was dat “kunnen”, nu wordt dat stilaan weer het “kennen”? ”

    Awel ja, remediëren….daar kan ik me zeker in vinden. Toch voor de volwassenen waar wij ons op focussen. en dat heet dan geïndividualiseerde leerpaden…

  6. Zoals steeds wordt de hollistisch monist in mij een beetje ambetant van het dualistisch denken: is het nu “kennen” of “kunnen”.

    Maar, wie zegt dat er twee te splitsen dingen zijn?
    En als er al twee aspecten zouden zijn van het grote leerprobleem, waarom dan precies 2 en geen 4, 5 of 28?

    Ik wil het dus vooraf grondig oneens zij met het feit dat dit ‘DE’ dualiteit zou zijn, er zijn meerdere aspecten, en elk ervan dient zijn plaats te krijgen in het grote einddoel: onze kinderen voorbereiden op een leefbaar maken van, en zelf functioneren in de maatschappij van straks.

    Andere aspecten lijken me dan
    – invloed van sociale achtergrond en/of erfelijke belasting
    – opvoedend omgaan met media, hierarchie
    – hoe leer-goesting en motivatie staande houden in een omgeving met duizenden ointspanningsmogelijkheden
    – attitudes en ‘respect’, maar niet zonder ruimte voor gezonde kritiek en mondigheid
    – momentopname in de persoonlijke evolutie versus groepering per leeftijd
    – inidividualisering en maatonderwijs versus leren onderkennen dat er verschillende koppen en achtergronden zijn en daarmee leren samenleven en -werken

    Nee, ‘de’ dualiteit heb je met het kennen-kunnen discours volgens mij in deze niet te pakken. 🙂

    Maar goed, uiteindelijk toont mijn lijstje meteen ook hoe immens complex de opdracht van de leerkracht in deze is. En het wordt helemaal pijnlijk als zijn/haar historische overwicht van de kennisdrager heel makkelijk en snel met wat google-searches onderuit wordt gehaald.

    Wat dat betreft is het bevreemdend dat (in mijn gevoel) die job zo’n verschrikkelijk eenzaam karakter heeft (elk zijn eigen les geven, maar ook voorbereiden, verbeteren,…) Heel vaak los is gemaakt van de brede maatschappelijke ondersteuning die er voor de job zou moeten zijn. De leerkracht als makkelijke schietschijf ook…

    Dus ja, ik ben geneigd te stellen dat onze leeromgevingen een overmatige aandacht besteden aan het ‘cognitieve’ en ‘reproducerende’ aspect van een en ander. Ik heb dan ook meer dan een beetje begrip voor onderwijzend personeel die hiernaar teruggrijpen in een zelf-beschermingsreflex: terugvallen op zekerheden en verifieerbare normen.

    Maar anderzijds denk ik evengoed dat de maatschappelijke houding waar we met z’n allen aan meewerken hiervan aan de oorzaak ligt.

    Zoekend naar een antwoord kom ik bij een afbreken van de schoolmuur: het onderwijs moet in de maatschappij staan, en moet daar ook heel makkelijk op ondersteuning kunnen terugvallen. Dat te bewerkstelligen lijkt me trouwens ook enkel haalbaar door (daar is de hollist weer) het ‘onderwijs’ niet langer als een op zich staande instelling te zien (waar we makkelijkheidshalve (?) onze kinderen een goei 20 jaar naartoe sturen)

    @ Maarten: je video van Sir Ken Robinson is wel heel toepasselijk: de man was trouwens te zien onlangs in Gent met een gelijkaardig verhaal. Meer dan de moeite, en meteen ook de inspiratie in mijn eerdere reactie op deze site ivm “spieken”. Dat gezegd zijnde: zijn bewijsvoering zou ik met enige kunde (of kennis) in een man tot man gesprek wel durven onderuit halen, hoor 🙂

    @ Gorik: gewoon nog eens om me als monist te profileren: maar een “matrix inverteren” dat is _kunnen_, en niet _kennen_. En als we daar een uur of wat over gediscusieerd hebben kunnen we misschien besluiten dat het onzinnig is ze van elkaar te proberen scheiden 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.