Spelend leren in virtuele werelden
Games en onderwijs is een mooie combinatie die reeds een aantal keer hier op edublogs ter sprake kwam. Met een aantal leden van het expertisecentrum afstandsonderwijs hebben we vorige week het symposium spelend leren in virtuele werelden bijgewoond en kwamen we terug met de volgende bedenkingen. Volgende items stonden op het programma en bieden uitstekend voer voor discussie:
* Waarom gebruik je simulaties en virtuele werelden in het onderwijs (en waarom niet)?
* Als je voor een simulatie kiest hoe doe je dat dan? Wat levert het op?
* Veranderen games en simulaties het onderwijs?
* Hoe ‘spelend’ is het leren in een virtuele wereld?
* Mag leren leuk zijn?
* Hoe creëer je een authentieke leeromgeving en welke rol spelen simulaties daarbij?
* Wat zijn de good practices en lessons learned?
Er zijn duizend en één games, maar helaas nog niet zoveel educatieve toepassingen. Op de studiedag hanteert men de volgende indeling:
1) Branching games. Verhalen met beslissingsmomenten. De meest eenvoudige vorm.
2) Interactieve spreadsheets. Cijfers en grafieken staan centraal. Handig voor businessgames.
3) Game based. Bestaande spellen bewerken. Van woordspelletjes tot en met blogpoly.
4) Virtual labs. Digitale weergave (simulatie) van een product die inzichten en handelingen toelaat die in realiteit omwille van gewicht, omvang, tijd … moeilijker uit te voeren zijn dan in de virtuele versie.
Deze indeling geeft je weliswaar een mentale kapstop maar veel kan ik er nog niet mee aanvangen in de lerarenopleiding. Daarom maakte ik meteen een aantal concrete aanknopingspunten.
Waarom het instructiemateriaal niet aanbieden op een meer speelse manier? Gevarieerde meerkeuzevragen in test-formaat. Met JClic en Hot Potatoes kun je interessante kwisjes maken, kruiswoordraadsels invoeren, associatieve spelen introduceren etc. Op die manier introduceer je games op een zeer elementair niveau. Het louter variëren van didactische werkvormen is natuurlijk geen didactische aardverschuiving. Hier zijn we al lang mee bezig. Echte games introduceren is al een stapje verder:
- Foodforce, een game ontwikkeld door de UN om hongersnood tegen te bestrijden.
- Jij voor de klas, een simulatiespel om initieel agogische vaardigheden te testen.
- Gedeelde spreadsheets invoeren om gezamenlijk wiskunde-oplossingen te zoeken.
- Kinderen leren omgaan met nieuwe media en communicatie op een speelse manier. Monstermedia of Pixelme !
Of misschien moet je zelf eens een game maken met Hendrik Overmars. Er is al wat materiaal ontwikkeld, alleen wordt het niet overal (vakkundig) geïmplementeerd. Voor een overzicht van games verwijs ik nogmaals naar de uiterst interessante blog van Margreet Vandenbergh.
‘Role playing games’ bieden hebben ook een educatief potentieel in zich, misschien zijn er edubloggers met interessante voorbeelden? Waar ik momenteel het meest naar uitkijk zijn de driedimensionale werelden waar sinds kort ook interessante educatieve toepassingen ontstaan. Of dit een tip van de sluiter van een mogelijke virtuele onderwijskundige toekomst betekent weet ik niet. In elk geval zou het interessant zijn om eens een lezing, een videostreaming, een discussie bij te wonen in Second Life. Eens een edublog-bijeenkomst organiseren in deze virtuele wereld ?
