Eelt door digitaal schoolbord
Een tijd geleden kwam iemand bij ons op school een digitaal schoolbord voorstellen, of zoals de presentator het noemde, een interactief schrijfbord.
Een nieuwe technologie oogt altijd aantrekkelijk, dus zat ik gespannen te luisteren naar de productevangelist.
“Voor de rechtermuisknop moet u met uw vinger goed blijven doordrukken op de luchtlaag van het bord. Wie veel werkt met zo’n bord, krijgt na een tijdje eelt op de vingers.”
Bij een digitaal schoolbord veroorzaakt elke aanraking van het bord met een pen of de vingers een commando dat naar een computer verzonden wordt. Die stuurt het beeld van het computerscherm door naar een beamer. Die projecteert dat beeld op het bord. Enzoverder.
Ik keek naar mijn handen. Het is nu niet dat ik dikwijls zweet, maar toch af en toe. Gaat misschien samen met een bepaalde levensstijl en de daarbij horende uit te scheiden afvalstoffen. Voortaan zou ik gezonder moeten eten, meer water drinken vooral, om zwetende handpalmen te voorkomen. Of zouden ze, eenmaal voorzien van een laagje eelt, vanzelf stoppen met zweten?
“De gratis meegeleverde software doet aan schriftherkenning en is daar zeer goed in, maar zorg er toch voor dat u uw a’s en o’s netjes sluit.”
Ik schrijf slordig, maar ben trots op dat handschrift, want volgens de regels van de grafologie krijgt het een gunstige beoordeling. Open a’s en o’s wijzen op evenwichtige zelfbeteugeling, dit in tegenstelling tot hun gesloten varianten die teken zouden zijn van wantrouwige enghartigheid.
“Als u iets met uw vinger omcirkelt en dan aanstipt, wordt het gewist.”
Een collega zag hierbij de wijsvingermannen van Vermaelens Projects voor zich opdoemen. Mij deed het denken aan de toverkunsten van Dahls Mathilda. Maar wel een mooi gebaar, een kleine moeite die een wereld van verschil betekent.
“Als de beamer of het bord per ongeluk verschoven wordt, moet u opnieuw kalibreren door met de pen twintig punten op het bord aan te geven.”
Een digitaal schoolbord werkt met een vaste opstelling van projector en bord. Het beeldscherm moet ingepast worden in de grootte van het bord. Je kunt het bord dus niet zomaar op en neer schuiven.
Ook al is zo’n interactief bord net terwille van de hanteerbaarheid in omvang beperkt, ik zou behoorlijk moeten stretchen om bij het sluit-dit-venster-kruisje in de rechterbovenhoek te kunnen.
Of zou ik altijd de grootste van de klas moeten aanspreken om me te helpen zoals ik in het warenhuis ook altijd iemand groot moet wenken om aan dat bakje van 400 gram dadels te geraken?
Soit, laat me bij de les blijven.
Veel meer dan het bovenstaande maakte het digitale schoolbord niet bij me los.
Interessant is de mogelijkheid om ‘borden’ bij te houden door ze als jpg- of pdf-bestanden op harde schijf weg te schrijven. Er is ook mogelijkheid om een volledige les op te nemen met een recorder. Dit alles kan dan eventueel via het elektronische leerplatform aangeboden en gedeeld worden voor al wie dat wenst.
Ook de geïntegreerde galerij van duizenden afbeeldingen maakt indruk: landkaarten, figuren uit de wiskunde, foto’s van het menselijk lichaam, die je dan interactief uit elkaar kan gaan halen en weer opbouwen.
En ja, zo’n bord biedt bij presentaties meer bewegingsvrijheid dan wanneer je bij je laptop moet blijven staan.
Maar toch was mijn conclusie: een nieuwe technologie die aantrekkelijker en spannender oogde dan dat ze eruit zag.
Lees meer over interactieve schrijfborden op Digitaal Schoolbordonderwijs of Informatiewijzer Digitale Schoolborden.
Hebt u zelf positieve of negatieve ervaringen met een digitaal schoolbord, laat ze hier gerust achter.
[bron foto: http://www.flickr.com/photos/shifted/87281841/ (Creative Commons Licentie)]
