Via Hans van Klascement kwam ik op volgende schitterende Web2.0 site : http://www.last.fm/

Via deze site kan je je eigen radiostation beluisteren. Alleen nummers die jij leuk vindt worden daar afgespeeld - zelfs nummers waarvan je niet wist dat ze bestonden of van groepen die je amper kent. Web2.0 in de praktijk! Het ding leert bij terwijl je het beluistert: het vergelijkt nummers die jij afzapt wegens rotslecht met nummers die anderen als slecht beoordeelden, en geeft je zo een aanbod dat perfect op jouw maat is.

Het aanbieden van diensten “op maat” is een trend die we al langer zien: van “broadcasting” naar “narrowcasting“. Geen radio die 1.000.000 Vlamingen dingen laat beluisteren die ze voor 10% appreciëren, maar wel een radiozender die één Vlaming laat beluisteren wat hij/zij voor 100% leuk vindt.

Amazon doet hetzelfde: door te zien wat jij al aangekocht hebt, en te vergelijken met duizenden (miljoenen?) andere internetters en hun aankopen, geeft één of ander clever algoritme jou advies. Soms weet Amazon beter dan ikzelf wat ik nodig heb. [De drie volgende DVD's die ik moet kopen volgens het ding zijn "Batman begins", "Harry Potter", en "Reservoir dogs". Een combinatie die geen enkel individu mij zou kunnen aanbevelen, maar die desalniettemin niet ver van mijn smaak ligt].

We gaan dus langzaam maar zeker naar een commerciële wereld die migreert van “massaconsumptie” naar “diensten voor /mij/”. En dat kan gaan over muziek, film, maar ook boeken, verzekeringen, bankverrichtingen, reizen…

Het commerciële model dat gebruikt wordt, heeft zelfs al een naam: “The Long Tail“… Uit het artikel: “Forget squeezing millions from a few megahits at the top of the charts. The future of entertainment is in the millions of niche markets at the shallow end of the bitstream.”

Via “podcasting” kan iedereen vrolijk elke ochtend zijn of haar eigen audio-aanbod binnenhalen. Wat muziek, wat interviews, wat wereldnieuws, en waarom niet wat onderwijs?

Meer en meer zien we dat de onderwijswereld meer in deze “op maat” markt meegaat. Curricula op maat, via elders verworven competenties, via flexibele leerpaden zonder grenzen per academiejaar… Maar de leerinhouden zijn echter vaak alles behalve flexibel. Waarom krijgt een werkende vrouw met twee kinderen die tien jaar geleden haar middelbaar afwerkte dezelfde cursus dan die 19 jarige snaak die net in het hoger onderwijs start? Mijn instinct zegt dat die cursus ofwel slecht is voor die werkende mama, ofwel voor die 19 jarige snaak, niet?

Stanford University in de Verenigde Staten experimenteert met deze “on demand” zaken. Via iTunes kan je al lesmateriaal of interviews binnenhalen. Zelfs in het (conservatieve?) Blackboard kan al aan podcasting doen (zie ook deze eerdere edublogs post ).

Of ik werkelijk geloof in dit “onderwijs op maat”, waarbij elke lerende ’s ochtends de eigen leerinhouden binnenhaalt via het medium dat hem/haar op dat moment best ligt (audio, video, boek, hoorcollege…), voor de specifieke leerstijl die hij/zij heeft … vraag het me nog eens over tien jaar of zo, op dat moment zijn we daar misschien aan toe.
Momenteel ben ik al blij dat onze studenten hun wachtwoord voor de digitale leeromgeving nog weten op het moment dat ze (vanavond!) online een verplichte test moeten afleggen …

[Uitspraak van de dag: "The Future is Already Here - It's Just Not Evenly Distributed " (W. Gibson)]
[bron plaatje: http://www.flickr.com/photos/pietel/33382602/ (Pietel) ]