Virtuele mobiliteit: zin of onzin?

Vanuit de e-Leru bijeenkomst in Stockholm wil ik graag een vraag formuleren.

Zou een student die in Vlaanderen studeert geïnteresseerd zijn om via e-leren 1 of enkele ‘opleidingsonderdelen’ in Leiden/Heidelberg/Milaan te volgen als keuzevak?

Sta me toe van even de achtergrond van de vraag toe te lichten:

AVNet – K.U.Leuven is partner in een aantal Europese onderzoeksprojecten waarin we proberen virtuele mobiliteit van studenten te organiseren, te ondersteunen en de hindernissen te onderzoeken. Naast het genoemde e-Leru, werken we ook mee aan REVE en Victorious.
De bedoeling is telkens om studenten toe te laten om afzonderlijke vakken aan buitenlandse universiteiten te volgen.
We bestuderen hoe we samenwerking op gang kunnen brengen tussen

  • docenten om
    • bestaande vakken open te stellen voor een andere docent en zijn/haar studenten
    • samen met collega’s in het buitenland nieuwe online/blended modules aan te maken en aan te bieden
  • administratieve diensten om
    • afspraken te maken over toelating om vakken aan andere universiteiten te volgen
    • afspraken te maken over toegang tot leerplatformen
    • auteursrechten en andere juridiache aspecten
  • e-learning diensten
    • afspraken te maken over toegang tot leerplatformen
    • ondersteuning voor e-learning modules

Maar de kernvraag blijft bestaan: is er wel interesse van studenten om op deze manier hun vakkenpakket aan te vullen?
Is er een ‘markt’ voor dergelijke uitwisseling?

Auteur: Steven

Germanist en Doctor in de beleidsinformatica Sinds april 2007 Universitair Docent bij het Onderwijstechnologisch Expertisecentrum OTEC aan de Open Universiteit Nederland in Heerlen. Voordien senior researcher bij AVNet aan de KULeuven . Werkte daar als onderzoeksverantwoordelijke met enkele internationale projecten rond e-leren, als e-coach en coördinator binnen de EliseLeren vorming 'E-leren voor docenten hoger en volwassenenonderwijs'. In 2003-2004 was hij verbonden aan de afdeling nascholing en voortgezette lerarenopleidingen van de Katholieke Hogeschool Limburg. Is actief binnen het vrije methodeonderwijs in Vlaanderen, onder andere als voorzitter van 't Schommelbootje. Onderhoudt in zijn vrije tijd ook een persoonlijke weblog, een lijst met links, en een fotoalbum

2 gedachten over “Virtuele mobiliteit: zin of onzin?”

  1. ik ben zelf student en ik zou meteen ja zeggen. toegegeven, op erasmus naar italië gaan is natuurlijk net dat tikkeltje leuker maar een vakje in een ander land meepikken zie ik zelf heel hard zitten, en ik vermoed dat andere studenten dat ook wel zouden willen doen, als er aan enkele voorwaarden zijn voldaan (nuja, imho hé):
    * het vak ‘vervangt’ een vak dat ik anders hier volg
    * credit-overdracht / behaalde examencijfers / .. zijn volledig compatibel, en er worden vooraf duidelijke afspraken rond gemaakt
    * de docent zorgt voor genoeg afstands-ondersteuning

    hoe het dan concreet zit met examens weet ik niet.. maar als het is zoals de opleiding die ik nu volg zijn zaken als “schrijft maar een paperke” natuurlijk makkelijk te doen…

  2. Een jaar geleden zou ik gezegd hebben: natuurlijk niet!

    Vandaag denk ik: als het een goeie deal is (qua verhouding inspanning/studiepunten), dan zouden zulke dingen wel eens onverwacht populair kunnen worden. Zeker ter vervanging van een keuzevak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.