Net gelezen bij de Standaard dat een derde van de beginnende leerkrachten binnen de vijf jaar zijn of haar krijtje aan de wilgen hangt.
Als voornaamste redenen voor deze toch wel onrustwekkend hoge drop-out worden werkdruk en stadsvlucht aangehaald. Maar dat lijken me zeker niet de enige redenen. Ik heb het al een tijdje geleden al gezegd en geschreven: voor mij is en blijft de voornaamste reden – en ik meen dat ook in mijn omgeving zo op te vangen van jonge starters – de onzekere werksituatie. Als de minister deze dramatische situatie wil keren, moet hij eerst en vooral daar werk van maken. Immers, een dergelijke massale vlucht uit het onderwijs zal je niet keren door het onderwijs voor buitenstaanders aantrekkelijker te maken.
Of omgekeerd gezegd: een bedrijf dat binnen de vijf jaar 1/3 van zijn starters ziet vertrekken, zal daar – op zijn zachtst gezegd – niet bepaald beter van worden.
Uiteraard is het in de eerste plaats de onzekere werksituatie. Als beginner – maar zeker niet alleen als beginner – ben je meestal als interimaris bezig. Je wordt jarenlang van hot naar her gestuurd, verschillende scholen, verschillende afdelingen, verschillende handboeken, … Nooit echt iets kunnen opbouwen, dus, niet met de collega’s, niet met de leerlingen, niet op het vlak van je lessen. Telkens weer opnieuw beginnen. Dat vraagt ont-zet-tend veel energie en brengt inderdaad stress mee. Hoe kun je op die manier kwalitatief onderwijs leveren? Hoe kun je tevreden zijn met het werk dat je aflevert? Waar haal je je voldoening van? Het is niet makkelijk om te weten of de school tevreden is van je werk als je nooit mag blijven…
Minder lesuren presteren in het begin of iemand hebben die je begeleidt – oplossingen die in het betreffende artikel worden gesuggereerd – helpen gewoonweg niet als niet ook de werksituatie zelf, je “statuut” als (beginnend) leerkracht, verandert. Het stond hier al eens in een artikel over werkonzekerheid (van 7 sept. 2005): de 720 werkdagen die je moet presteren binnen 1 schoolgemeenschap om in aanmerking te komen voor een TADD (Tijdelijke Aanstelling van Doorlopende Duur) en om enige werkzekerheid en bijhorende sociale rechten te hebben, is voor vele leerkrachten niet haalbaar. Het is een systeem dat m.i. niet meer overeenkomt met de realiteit van vandaag, dat bijgevolg volledig mank loopt en dat dringend moet veranderen.
Een mentor krijgen en in het begin minder uren moeten presteren… Ik voel de woede alweer opborrelen. Wanneer gaan ze nu eens aanpakken wat er echt moet veranderen!!!!
Onzekerheid in België
Er is een hoop onzekerheid voor beginnende docenten in België. In Nederland is er gelukkig veel minder onzekerheid, maar ook hier haken veel jonge collega’s af. De werkloosheid in het onderwijs stijgt weliswaar, maar is en blijft t.o.v. andere …
Persoonlijk ken ik twee jonge mensen die uit he onderwijs gestapt zijn omdat de molen te traag draait. Het duurt te lang om nieuwe trends op te zetten.
Nu werken zijn in de privé-sector en worden ze verwend, zodat ze hun kennis kunnen omzettenn in concrete resultaten.