Wie betaalt de rekening?

In een zeer interessante reeks artikels – onder de noemer “Terug naar school – wie betaalt de rekening”– van het voorbije weekend gaat De Standaard in op de kostprijs van het onderwijs in Vlaanderen.
Toch enkele (persoonlijke) kanttekeningen, met name over de ‘inkomensonafhankelijkheid’ van de schoolkosten, en de schaalgrootte van de scholen.

  • Wat vreemd is aan de discussie, is het ontbreken van elke vorm van ‘solidariteit’ in de voorstellen die de ronde doen, tenzij in een korte vermelding van een systeem van studietoelagen. Of je nu rijk of arm bent, een schoolreisje, een zwemles of een schoolboek kost precies evenveel. Ook op de website van de vzw SOS Schulden op School vind ik geen spoor van een ‘inkomensafhankelijke’ bijdrage in de schoolkosten. Daarom wil ik een voorbeeld aanhalen van een Limburgse methodeschool die volgens een ander principe werkt. In die school is de bijdrage die ouders doorheen het jaar betalen afhankelijk van het belastbaar inkomen van het betrokken gezin. Aan het begin van het jaar is er een ouder die – in alle discretie – een kopie van de belastingaangifte van de ouders gebruikt om de bijdrage voor dat jaar vast te leggen, op basis van een tabel die door de algemene vergadering van de school (alle ouders en leerkrachten) is vastgelegd. Daarbij houdt de school bovendien rekening met het aantal kinderen in een gezin. Het eerste kind is ‘het duurste’, terwijl het 3de bijna gratis naar school gaat, en vanaf het 4de kind is de school helemaal gratis.
    Die ouderbijdrage dekt dan meteen alle kosten: zwemmen, projecten, uitstappen, maar ook reizen en bosklassen. Er komt geen enkele kost meer bij in de loop van het jaar (tenzij eventueel abonnementen voor tijdschriften). Jammer genoeg is het zo dat het schooltje met de ouderbijdrage ook de lening voor de aankoop en inrichting van zijn gebouwen moet financieren, waardoor de bijdrage voor de hogere inkomens redelijk hoog is.
  • Daarnaast is ook de drang van de minister naar steeds grotere scholen een onrustwekkende evolutie, net als de lagere financiering voor kinderen met leerstoornissen. Uit eigen ervaring weet ik immers dat sommige kinderen alleen maar kunnen functioneren in een omgeving die klein en overzichtelijk is, en waar ze geen onbekende gezichten tegenkomen. Kleinschaligheid is blijkbaar een taboe geworden in de discussie over onderwijs en onderwijsfinanciering. Jammer!

Auteur: Steven

Germanist en Doctor in de beleidsinformatica Sinds april 2007 Universitair Docent bij het Onderwijstechnologisch Expertisecentrum OTEC aan de Open Universiteit Nederland in Heerlen. Voordien senior researcher bij AVNet aan de KULeuven . Werkte daar als onderzoeksverantwoordelijke met enkele internationale projecten rond e-leren, als e-coach en coördinator binnen de EliseLeren vorming 'E-leren voor docenten hoger en volwassenenonderwijs'. In 2003-2004 was hij verbonden aan de afdeling nascholing en voortgezette lerarenopleidingen van de Katholieke Hogeschool Limburg. Is actief binnen het vrije methodeonderwijs in Vlaanderen, onder andere als voorzitter van 't Schommelbootje. Onderhoudt in zijn vrije tijd ook een persoonlijke weblog, een lijst met links, en een fotoalbum

2 gedachten over “Wie betaalt de rekening?”

  1. Gelukkig is het in België nog niet zo erg als in Amerika – ik ken daar mensen die maar één kind nemen omdat ze er geen twee naar een ‘deftige’ (=private) school kunnen sturen… en het gaat hier om twee goeie verdieners met een flinke ancienniteit.
    Kleinschalig is inderdaad taboe aan het worden, maar ergens is dat toch wel logisch, niet? Het nieuwe decreet op het volwassenenonderwijs streeft ook naar optimaliseren van de financiering door schaalvergroting…

  2. Tja, ik heb de indruk dat er steeds meer privéscholen opgestart worden.

    Ik ga het komende schooljaar ook een paar uurtjes in een privéschool werken, groot voordeel: kleine klassen en veel meer vrijheid om nieuwe methodes van lesgeven/krijgen uit te proberen. De leerlingen en het onderwijs worden er beter van.

    Maar er moet door de ouders en leerkrachten natuurlijk wel veel meer in onderwijs geïnvesteerd worden. Niet alleen de ouders, ook de leerkrachten. Vergeet niet dat leerkrachten in het traditioneel onderwijs meer verdienen dan leerkrachten in een privéschool (dat wordt wel eens vergeten).

    Ik ga de komende weken/maanden hier nog wel eens een artikeltje posten over onze ervaringen in onze school. We zullen wellicht ook wel met een eigen weblog (misschien met podcasts) starten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.