"Er gaat niets boven een gechargeerd opiniestuk om discussies in de pruimentijd gaande te houden." Dat moeten de editors van de The Chronicle of Higher Education uit Washington gedacht hebben wanneer ze "Bloggers Need Not Apply" van Ivan Tribble (niet zijn echte naam) plaatsten.
‘Tribble’, een "professor in de menswetenschappen aan een klein college uit de Midwest", beschrijft hoe enkele beloftevolle sollicitanten hun jobkansen dramatisch zagen slinken door hun persoonlijke weblogs. De kandidaten maakten een slechte beurt door hun opinies, emotionele ontboezemingen en ‘geeky’ technologische obsessies onder de neus van het beoordelingscomité te schuiven –zij het via Google of in hun c.v.. De auteur kan zich in zijn inleiding wel voorstellen dat een academicus interessante dingen met een blog kan doen: zijn of haar wetenschappelijke activiteiten naar de student brengen, bijvoorbeeld. Maar zelfs het onderhouden van een blog wordt als risicogedrag bestempeld:
"Several committee members expressed concern that a blogger who joined our staff might air departmental dirty laundry (real or imagined) on the cyber clothesline for the world to see. Past good behavior is no guarantee against future lapses of professional decorum."
Het artikel zelf is niet veel aandacht waard, het is een voorspelbaar mengsel van computerangst en een hautaine afkeer van al te familiaire uitingen. Natuurlijk kan je de auteur in zijn redenering volgen dat je dingen die je huidige of toekomstige werkgever niet mag zien, beter niet op het Web publiceert. Maar dat kan geen reden zijn om met het hele blogfenomeen af te rekenen. Eén reactie doet het artikel dan ook af als nep.
De reacties vanuit de academische blogwereld zijn veel interessanter dan het artikel zelf. Je krijgt zo een mooi beeld van wat die mensen drijft om te bloggen. Voor een geïrriteerde Matt Kirschenbaum is de voornaamste drijfveer het leggen van contacten: een netwerk van gelijkgestemden vinden, naam maken, in discussie treden. Zoiets deed je vroeger in de eerste plaats via een academisch tijdschrift, maar hoewel die nog steeds dé extra lijn bij voorkeur op een c.v. kunnen leveren, verliezen ze hun rol als forum in veel vakgebieden ten nadele van het Web. Kirschenbaum’s collega-bloggers vallen hem bij: voor velen is net via hun blogs dat ze aan hun academische loopbaan werken.
Meer info: Via Technorati vind je al enkele honderden posts in reactie op Tribble’s column.
euhm… even eerlijk zeggen dat ik ook altijd drie keer oplet om niets te schrijven over mijn *echt* werk in een blog-post… dingen op tinternet hebben inderdaad de vervelende gewoonte om nogal lang sporen na te laten. En ik denk niet dat Vlaanderen al klaar is voor een blogger die in alle eerlijkheid praat over zijn/haar job.
Hoewel ik wel geloof dat we dit meer zouden moeten doen – bloggen van/tijdens/over het werk: gratis reclame, goeie feedback van je klanten/studenten/collega’s, netwerking troef…
we leven in een maatschappij die het niet (veel) langer van productie moet hebben, dus dit soort technologieen zullen volgens mij het verschil kunnen zijn tussen een genetwerkte economie en een eenzame verzameling kleine bedrijfjes die niet weten waar de mosterd moet gehaald worden.
Leuke post!
Het is wikken en wegen. Ik schrijf nu minder details over mezelf op mijn blogs, maar het volume aan informatie over mezelf neemt wel toe. Gevolg: ik kan mij niet meer verstoppen.
Wie mij werk geeft, zal dus de weblogs erbij moeten nemen. In overeenstemming met die werkgever is het natuurlijk wel mogelijk dat ik niet over mijn werk blog.
Nu, ik had dit jaar niet de indruk dat ze op school Edublogs.be en mijn persoonlijke weblog volgden. Maar wat niet is, kan snel veranderen.
Leuke post Sara!