Deze week is in de edublog-wereld nogal wat ophef ontstaan over een post van een Finse collega, die het concept ‘Learning Object’ ten grave wil dragen omdat het om een erg betekenisloos concept zou gaan, een lege doos.
Volgens velen in deze discussie heeft de term ‘leerobject’ geen enkele toegevoegde waarde, omdat je elk voorwerp, elke plaats of elke gebeurtenis als een leerobject kan beschouwen. Als je de context weglaat, heeft een leerobject volgens hen weinig waarde, en er is wel wat te zeggen voor dat standpunt, vind ik.
Iemand zegt (met een leuke verwijzing naar een vroegere verkiezingscampagne van Bill Clinton): “It’s the content, stupid”, maar gaat het eigenlijk wel om de ‘content’, of de leerinhoud? Mijn beperkte ervaring als e-coach in het Elise-project heeft mij ervan overtuigd dat het gaat om de ‘leeractiviteiten’ die je opzet/opbouwt rondom ‘leerinhouden’ die het belangrijkste is, m.a.w. “It’s the learning activity, stupid”.
Vlaamse onderwijsblog
Ik ga volmondig akkoord, Steven… Een goeie lesgever of een goeie opleiding heeft niets te maken met het gebruikte handboek of met de gebruikte transparanten, wel met de manier van lesgeven, examineren, interageren, toevoegen van groepswerk/taken/huiswerk/forumdiscussies… maar vooral van de passie en het enthousiasme van de lesgever.
Men is toch wel erg teruggekomen van het typische eind-twintigse-eeuwse “Content is King!”.