Verplichte bijscholing?

Lees wat voorafging, van onder naar boven

Dat brengt me bij het punt van verplichting tot bijscholing in ICT. Vanuit de idee dat de verandering enkel lukt als het uit jezelf komt – je weet wel, het verhaal van dat paard en het water – moet ik deze idee verwerpen. Daarenboven versterk je nog de anti-gevoelens, en dat kan de bedoeling niet zijn. Ik zou zeggen: er zijn zoveel noden in een school. Laat de collega’s toch een bijscholing volgen die ‘hen ligt’. Op die manier krijg je een win-winsituatie! Bovendien: verplichting bij deze werkt contraproductief. Zie je die collega’s ICT toepassen omdat het een verplichting is? Het kan toch niet de bedoeling zijn dat elke leerkracht omwille van ICT ‘zijn ziel verkoopt’?

Concluderend kan ik stellen dat elk leren gebaseerd is op echte, niet geveinsde of opgedrongen belangstelling, concorderend met de eigen persoonlijkheid. Is dit niet het geval, dan spreek ik niet van het echte levenslange leren, met fundamentele veranderingen tot gevolg.

Je moet een keuze maken: ben ik het type leerkracht niet dat makkelijk omspringt met technische hoogstandjes, dan kan ik zeker op een ander vlak aan mijn trekken komen in het onderwijs.

Elke leerkracht kan op een persoonlijke manier betrokken worden op zijn taak en zich verantwoordelijk voelen voor zijn loopbaan. Het is geen mislukking als ICT je niet ligt, en je daar geen voortrekkersrol wil of kunt spelen. Want, geef toe: tien jaar geleden wist niemand hoe de computer zo ingrijpend zou tussenkomen in ons leven. Nu is het alsof leren niet meer kan zonder ICT. Dat brengt ons bij een tweede voorwaarde.

Auteur: Dirk Rommens

(Moen, 19 januari 1949) Tot 2004 leraar Nederlands-Engels aan het Spes Nostra Instituut in Kuurne. Vanaf 1 september 2004: Halftijdse detachering Departement Onderwijs voor KlasCement. Halftijds ICT-coördinator (didactiek) Scholengemeenschap O.L.V. Groeninge. Website: http://www.dirk-rommens.be Blogs en artikels in COS, VONK, KlasCement.

3 gedachten over “Verplichte bijscholing?”

  1. Onze maatschappij verandert. ICT is nu een belangrijk onderdeel daarvan, en je mag van de belangrijkste spelers (waaronder het onderwijs) verwachten dat ze niet stil staan, maar meegaan.

    Het onderwijs zal zich dus moeten aanpassen. Het zou alleen geen “verplichting” mogen zijn om bij te leren, maar wel een “kans”. Hoe langer men hiermee wacht, hoe pijnlijker het gaat worden voor zij die vandaag de boot afhouden of al gemist hebben.

    Niet de individuele leerkracht, maar de werkgever is hier verantwoordelijk. Hoe zit dat eigenlijk met leerkrachten en levenslang leren?

  2. Hmm… ik volg Cindy toch hierin, hoor: kan de secretaresse van 40 jaar zich permitteren te zeggen ‘a neen ik leer niet met een computer werken want dat ligt mij niet’?
    Waarom verschillen leerkrachten hierin van bedienden/ambtenaren/bedrijven/…?

    Wij hadden vroeger op het Departement Natuurkunde iemand die één van de meest prestigieuze jobs had: hij was wetenschappelijk tekenaar, en moest dus voor elke publicatie met pen, papier, lat en ongelofelijk veel geduld alle schema’s keurig tekenen.
    Nu wordt alles met de pc getekend; de persoon in kwestie vond dat maar niets en weigerde resoluut steeds met autocad (en soortgelijke dingen) te werken.
    Nu is ie dus magazijnier (of zoiets).

    Om maar te zeggen dat sommige veranderingen zo’n dramatische invloed hebben op hoe we werken, wanneer&waar we werken, wat we doen in ons werk… dat je niet gemakkelijk kan zeggen ‘deze beker laat ik eventjes aan mij voorbijgaan’.

    Of niet?

  3. Levenslang leren geldt zeker (en misschien wel in de eerste plaats) voor de leerkracht.

    Wat ICT betreft is allang niet meer de vraag *o* we het gaan gebruiken, maar wel *hoe* we het in de dagdagelijkse praktijk kunnen integreren. Toekomstige leerkrachten worden sowieso verondersteld specialisten te zijn in hun vakgebied én op het vlak van de didactiek van hun vakgebied. Nogal wat werkvormen die voor het overbrengen, inoefenen en verwerken van de leerstof in aanmerking komen, zullen precies gebruik maken van computer e.d. Het staat in zowat alle handleidingen en handboeken didactiek dat precies die verscheidenheid aan werkvormen goed is voor de student/leerling.

    Misschien cru gezegd, maar toch: als je niet bereid bent om je didactisch bij te scholen (en het inzetten van ICT hoort precies bij die didactische dimensie van het leraarschap), dan kan je als leerkracht ook niet meer functioneren (net zomin als een secretaresse, boekhouder, architect,… zonder ICT nog kunnen functioneren). Dus inderdaad: leren kan niet meer zonder ICT.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.