Leerkracht in opleiding
De mensen van mijn klas beschouwen mij als een grappige, lieve en spontane meid. Iemand met persoonlijkheid… hmm. Maar ze vinden ook dat ik mezelf te vaak onderschat en dat ik heel kritisch ben.
We kennen elkaar ondertussen een drietal maanden en ontmoeten elkaar één keer per week. Afhankelijk van de les (en dus van de opkomst) telt onze groep ongeveer vijftig studenten. Jaja, ik mag mezelf weer “een student” noemen…
Hoewel ik nooit erg graag naar school ben gegaan (noch in het secundair, noch in het hoger onderwijs), besloot ik in het begin van dit jaar toch weer op de banken te gaan zitten. Ik zou namelijk graag het Getuigschrift Pedagogische Bekwaamheid (GPB) in mijn zak hebben. Duur van de opleiding: anderhalf jaar. Gemiddelde leeftijd in de groep? Ik schat 25 à 26 jaar. Allemaal gedreven mensen (bleek al uit de competitiedrang na de eerste les!), maar wat had je ook verwacht? We kiezen er zélf voor en zijn vastberaden om onze doelstellingen te bereiken (dixit onze “didactische vader” in het vak Algemene Didactiek). En dit moet je je dus ook, als goede leerkracht, voor de aanvang van elke les telkens opnieuw afvragen : “Wat zijn mijn doelstellingen en hoe ga ik die bereiken?”
De eerste schooldag heb ik mijn oren gespitst. Na een korte inleiding van de directeur van de school en na enkele formaliteiten, kon ik het niet nalaten om mijn medeleerlingen te bestoken met mijn meest prangende vraag: “Wat is jouw motivatie nu eigelijk? Waarom ben jij hier?” De meesten wonden er geen doekjes om. Omdat je in het onderwijs veel vakantie hebt en om vast benoemd te worden, zodat je meer verdient, waren steevast de antwoorden. Maar ondertussen heb ik ook begrepen dat het wel wat dieper gaat dan dit. Deze leerkrachten in spe geloven echt dat leerkracht zijn een mooi en goed beroep is, met die meerwaarde, waar zij voldoening in kunnen vinden. Het is vooral iets wat zij graag zullen doen, dat lesgeven. Meer dan de helft van hen staat nu reeds in het onderwijs en willen er dus blijkbaar graag blijven…
