Misschien is het beter om voor jezelf uit te maken of je genoeg realiteitszin hebt – én durf – om alles op een rijtje te zetten: waarom vind ik ICT belangrijk genoeg om er een goed deel van mijn docentenleven aan te wijden?
Een heel toevallige ontmoeting met een kennis was de directe aanleiding om me met mezelf te confronteren. Het kwam erop neer dat hij niet begreep dat ik als leerkracht Nederlands-Engels met interesse voor kunst en literatuur als ICT-coördinator door het leven kon gaan. Ik geef het toe, heel wat collega’s zijn van opleiding het wetenschappelijk, wiskundige type, en daar kon mijn gesprekspartner kennelijk wél inkomen. Maar hoe ik in godsnaam tijd en energie kon steken in een computer – dit was blijkbaar een kaakslag aan het adres van de kunst en cultuur, aan het adres van al die warmbloedige leerkrachten talen, een verraad aan het legertje fijne mensen. Vanaf dat ogenblik werd ik vermoedelijk met heel andere ogen bekeken dan voorheen. Net als bij iemand die ooit eens gedichten schreef ik zijn jeugdjaren, de rest van zijn leven moet doorgaan als ‘den dichter’, terwijl hij misschien treinconducteur of belastingsinspecteur is – om het bij clichés te houden.
Heb ik ze dan niet op een rijtje of zet ik alle argumenten eens op een rijtje waarom ik na al die jaren blijf geloven, nee, zelfs meer overtuigd ben dat ICT een noodzaak is in het onderwijs.
Eigenlijk hoef ik niet lang te zoeken, want ik begin altijd met het waarom van ICT in het onderwijs als ik een workshop geef, ook al is die bij voorkeur direct toepasbaar in de lessen. Ik wil daarmee benadrukken dat ik het niet heb over een didactisch snufje, of een leuke gadget, of een hebbedingetje om in te zijn, maar wel over een dankbaar hulpmiddel voor in de lessen.
Ik zie het als het geven van instructies over veiligheid zoals je vandaag de dag in gebruiksaanwijzingen vindt – wat natuurlijk niemand leest – omdat je dit steeds opnieuw in alle handleidingen vindt. Het grote verschil met mijn inleiding is dat niet iedereen, ook niet alle cursisten, de achterliggende filosofie wensen te kennen. En dat vind ik al een eerste grote ‘startersfout’.
Graag zou ik hebben dat je tot de point komt.
Welke achterliggende filosofie? Wat is een “startersfout”?
Welke zijn je argumenten waarin je blijft geloven?
Dus graag wat klaarheid in je betoog aub.
Geduld, beste Lucas… Ik ben pas aan het einde van de inleiding! Je zou willen dat ik al aan het slot ben gekomen!
Zoals ik aangegeven heb, is het onmogelijk om alles in één keer te zeggen. Ik heb een aantal vragen gesteld (vooral aan mezelf), en ik zal ze hopelijk (ook voor mezelf) kunnen beantwoorden. De filosofie zal wel duidelijk worden.
Geef me tijd en ruimte om ‘to the point’ te komen. Als ik nu al alle vragen zou beantwoorden, mag ik stoppen.
In ieder geval ben ik al blij dat je benieuwd bent. En wie vragen stelt, denkt na.
Een ‘startersfout’ van leerkrachten die op de ICT-kar willen/moeten springen is bij voorbeeld de inleiding (gebruiksaanwijzing) overslaan, en overhaast tewerk gaan – dit was het beeld. Of enkel oor hebben voor directe toepassingen voor je lessen, zonder didactische of pedagogische onderbouw. Of niet nadenken over het nut van een ICT-toepassing, maar het enkel aanwenden omdat de directie het eist, enz.
Ik hoop dat je mijn betoog blijft volgen (én dat je reageert), want dan weet ik dat ik ten minste één geïnteresseerde lezer heb…
Beste Dirk,
Wees gerust: je hebt meer dan één geïnteresseerde lezer…
Naar mijn gevoel maak je inderdaad de juiste analyse: veel collega’s willen al lopen zonder dat ze kunnen gaan. Ergens is het ook begrijpelijk: soms legt de directie hen dat inderdaad op; soms beginnen ze er wel gemotiveerd aan (zonder dat ze de handleiding lezen), maar geven het op zodra ze merken welk extra werk dat allemaal met zich brengt.
Voor ICT-integrated learning staat bovendien de didaktiek (“e-didaktiek” als je wil) toch nog in zijn kinderschoenen.
Ik ben benieuwd naar het vervolg van je betoog…
Ok ik blijf lezen en je volgen, maar neem niet te veel tijd.
Leerkrachten hebben het druk dat weet je….