‘Ik wil mijn studenten in de ogen kunnen kijken.’

Voor elk voordeel van e-leren kan elke genuanceerde leerkracht of docent wel een nadeel opsommen. Omgekeerd kan ik ook voor elke goeie klassieke les evenveel slechte hoorcolleges opsommen. Het is vooral belangrijk genuanceerd te kijken naar technologie en/in onderwijs…

Het komt evenwel hard aan wanneer je in een genuanceerd en gedocumenteerd opiniestuk leest hoe een gemotiveerde, enthousiaste en vooral goeie leerkracht, met veel en gevarieerde online ervaringen, afstapt van e-leren.

Susan Sharpe is al 30 jaar lesgeefster Engels op het ‘Northern Virginia Community College’, en beschrijft hoe ze jaar na jaar de toepassing van e-leren in haar lessen meer en meer finetunede, afregelde, de ‘regels van de (e-leer)kunst’ volgde , en uiteindelijk uitkwam bij een perfect afgestemde e-leercursus die echter voor haar tegensteld was aan een interactieve, sociale, dynamische, spontane en goeie cursus.

Na vele jaren experimenteren besliste ze om de e-leeraspecten grotendeels te schrappen uit haar lessen.

…Then a bright young teacher said: “Actually, it’s not hard at all, getting online so often, because the course is all set up. I don’t even have to think!”

Maybe that was the moment when I knew I wasn’t going to teach online anymore. I know the teacher probably didn’t mean it that way. At least, I hope he didn’t.

But his comment epitomized what my experience had been like — the courses were too canned, too defined, too lacking in discovery; the students and, finally, I were just going through the motions…

…as long as I can get away with it, I’m sticking with a white-haired teacher I met outside the conference room after that last workshop I attended. “Are you teaching online?” I asked. “No,” she said stoutly. “I want to look my students right in the eyeball.”

(bron: http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A11196-2005Mar29.html , via Stephen Downes weblog, indirect via Stievie’s Adventures.)

Aan de andere kant zie ik hoe creatief en dynamisch de eleercursus is die we coachen in het Vliebergh-Senciecentrum (ELISE). De deelnemersgroep is hecht, deelt ervaringen, communiceert via fora, chat, videoconferencing en blogs…

Zoals altijd: (e-)leer, maar met mate! Een gerichte face-to-face eerste bijeenkomst met rode wijn en hapjes om de toon te zetten, gevolgd door acht intensieve weken van e-communicatie en discussie. En op het einde uiteraard een spetterende receptie?

Auteur: Maarten Cannaerts

Doctor in de wetenschappen - natuurkunde, maar sinds 2001 vooral geïnteresseerd in nieuwe technologieën, onderwijsvernieuwing en (liever nog) de combinatie van beiden. Sinds november 2008 kennismanager bij kBC in Leuven. Bezig met allerlei vormen van informeel en nonformeel leren, beheer en validering van kennis... Tot november 2008 ICT coördinator op het De Nayer instituut en adjunct van de directeur bij het project Strategisch Onderwijs- en Vormingsbeleid (Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap). Tot 2007 Projectcoördinator voor "CVO Online" , waar de Centra voor Volwassenenonderwijs in Vlaanderen toegang kunnen krijgen tot de digitale leeromgeving van BIS Online. Tot 2007 E-coach bij de online navormingscursus rond e-leren ('Elise' - E-learning for in-service teacher training). Elise is een online navormingsinitiatief voor docenten hoger onderwijs, en loopt (momenteel) binnen het Vliebergh-Senciecentrum van de K.U.Leuven, de Associatie Universiteit Brussel, en de Karel de Grote hogeschool. Tot december 2008 Associate Lecturer bij The Open University (voor het vak "H804 - implementing online, open and distance learning"). Geïnteresseerd in digitale fotografie, (online) sociale netwerken, kennisbeheer, levenslang leren en alles wat met "internet" te maken heeft. Zijn internetarchief is op FURL terug te vinden, zijn gepubliceerde lezingen op slideshare, en zijn professionele pagina op linkedin.

4 gedachten over “‘Ik wil mijn studenten in de ogen kunnen kijken.’”

  1. Erg interessant en tegelijk een mooi verhaal. Uit dat verhaal dacht ik te begrijpen dat het e-leren te veel vervangend, en dus beter eerder ondersteunend was geweest…

  2. … en precies dat is belangrijk. E-leren is maar een deeltje van het leer- en begeleidingsproces van de docent. Ik heb op een studiedag i.v.m. e-learning ooit eens horen zeggen: e-leren zal pas geïntegreerd worden als we de “e” kunnen schrappen. Minstens zo belangrijk zijn de face-to-face contacten. Pas als we dat goed beseffen kan e-learning een didactische meerwaarde bieden.

  3. Dan heeft ze het niet begrepen vind ik. elearning kan zo anders zijn, zo dynamisch en krachtig als verschillende culturen met elkaar in contact kunnen komen, dat is ook elearning niet alleen leerstof op afstand behandelen. Het gaat veel verder dan dat. Blogging, Video chats, Virtuele leerkrachten , uitwisselen van ideeën, werken enz.
    Samen een VISIE opbouwen voor morgen. België, Europa, gans de wereld.

  4. Ik vond deze post ook via de site van Stephen Downes. Downes doet nogal denigrerend over het standpunt van deze prof, maar ik vind – samen met bijvoorbeeld Martha Burtis – dat er wel enkele relevante ideeën in staan. Het artikeltje heeft trouwens voor behoorlijk wat commentaren gezorgd aan de andere kant van de plas.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

 

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.